I CZ 94/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 94/06

POSTANOWIENIE

Dnia 1 grudnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Gerard Bieniek (przewodniczący)

SSN Stanisław Dąbrowski (sprawozdawca)

SSN Kazimierz Zawada

w sprawie ze skargi Z. D. i L. D. o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.

z dnia 20 maja 2006 r., sygn. akt I Ca …/05

w sprawie z powództwa Z.D. i L. D.

przeciwko Gminie D.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 1 grudnia 2006 r.,

zażalenia skarżących na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

z dnia 21 czerwca 2006 r., sygn. akt I Co …/05,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dnia 21 czerwca 2006 r. odrzucił

zażalenie na postanowienie o odrzuceniu zażalenia na postanowienie odrzucające

zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia. Przyczyną odrzucenia skargi było to, że

pełnomocnik skarżących, będący radcą prawnym, wezwany do złożenia dokumentu

potwierdzającego, że mocodawcy są przedsiębiorcami nie uzupełnił tego braku

w wyznaczanym terminie, złożył jedynie kserokopię zaświadczenia o wpisie do

ewidencji gospodarczej sprzed dziewięciu lat. Kolejne zażalenia odrzucono na

skutek nieuiszczenia należnych opłat sądowych.

W zażaleniu na postanowienie z dnia 21 czerwca 2006 r. skarżący zarzucili

rażące naruszenie art. 99 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

W uzasadnieniu podali, że postanowienie jest bezzasadne, gdyż Sąd nie określił,

jakie zaświadczenie o prowadzeniu działalności gospodarczej i z jakiej daty ma

przedstawić powód.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Bezsporne jest, że odrzucone postanowieniem z dnia 21 czerwca 2006 r.

zażalenie zostało wniesione przez radcę prawnego i jednocześnie nie została

uiszczona należna opłata sądowa. Z braku uiszczenia opłaty zażalenie podlegało

odrzucenia na podstawie art. 1302 § 3 k.p.c. Wprawdzie, stosownie do art. 99

ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych nie pobiera się opłaty sądowej,

jeżeli zażalenie, wniesione na postanowienie o odrzuceniu środka zaskarżenia, sąd

uzna za oczywiście uzasadnione, ale brak przekonywujących argumentów

dlaczego zażalenie miałoby być oczywiście uzasadnione. Odrzucone zażalenie

dotyczyło

postanowienia

Sądu

Okręgowego

z dnia

czerwca

2006

r.

odrzucającego wcześniejsze zażalenie, także nieopłacone.

W uzasadnieniu obecnie rozpatrywanego zażalenia skarżący cofają się do

swojego pierwszego zażalenia na postanowienie odrzucające skargę, podnosząc,

że było ono oczywiście uzasadnione, gdyż Sąd zamiast odrzucać skargę powinien

wskazać skarżącym jakie zaświadczenie o prowadzeniu działalności gospodarczej

i z jakiej daty mają złożyć. Ten argument także nie jest przekonywujący, gdyż

skarżący nie podają na jakiej podstawie przypisują Sądowi obowiązek żądania od

nich konkretnego zaświadczenia z określonej daty.

Z powyższych względów na mocy art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 2 i § 3

k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia.

jc