I CZ 93/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 93/07

POSTANOWIENIE

Dnia 24 sierpnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Strus (przewodniczący)

SSN Gerard Bieniek

SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa S.K.

przeciwko Miastu W.

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 24 sierpnia 2007 r.,

zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 17 maja 2007 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 17 maja 2007 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

kasacyjną powódki S.K. na postanowienie tego Sądu z dnia 19 stycznia 2007 r.

Wskazał, że skarga nie została prawidłowo opłacona, gdyż profesjonalny

pełnomocnik uiścił jedynie opłatę podstawową, a nie - jak wynika z art. 10 w

związku z art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w

sprawach cywilnych (Dz.U. nr 167, poz. 1398 ze zm.) opłatę stosunkową. Sąd

przyjął, że zwolnienie od kosztów sądowych przyznane powódce przez sąd

pierwszej instancji nie obejmuje w obecnym stanie prawnym postępowania

kasacyjnego. Przy skardze kasacyjnej nie złożono, zaś, wniosku o zwolnienie od

kosztów sądowych.

W zażaleniu na to postanowienie skarżąca zarzuca naruszenie art. 100 ust.

1 w związku z art. 18 i art. 1 u.k.s.c. Zdaniem powódki art. 100 powołanej ustawy

odnosi się do wszystkich spraw cywilnych i nie czyni wyłączenia w odniesieniu do

postępowania kasacyjnego. Ponadto postępowanie kasacyjne jest kontynuacją

postępowania w określonej sprawie, tej samej, która toczyła się przed sądami

niższych instancji. Ponadto skarżąca wskazuje, że stanowisko Sądu Apelacyjnego

godzi w zasadę sprawiedliwości społecznej określonej w art. 2 Konstytucji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie znajduje uzasadnionych podstaw. Z chwilą wejścia w życie

ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania

cywilnego oraz ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. 2005, nr 13,

poz. 98), tzn. z dniem 6 lutego 2005 r., nastąpiła zmiana charakteru postępowania

kasacyjnego. Stało się ono postępowaniem szczególnym, pozostającym poza

strukturami sądów powszechnych, a jego celem jest wyłącznie kontrola legalności

prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji. Zgodnie z art. 3981 § 1 k.p.c.

skarga kasacyjna służy od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji,

które kończy sprawę rozpoznawaną w toku dwuinstancyjnego postępowania

sądowego toczącego się przed sądami powszechnymi. Z chwilą wniesienia skargi

kasacyjnej rozpoczyna się szczególne postępowanie kontrolne, które nie stanowi

prostej kontynuacji postępowania toczącego się przed sądami powszechnymi

(pierwszej i drugiej instancji). To szczególne postępowanie podlega regulacjom

odrębnego

działu

różniącym

się

znacznie

od

postępowania

toczącego

się wcześniej.

Należy zatem uznać, że w nowym systemie postępowania kasacyjnego nie

zachowało aktualności stanowisko zajmowane wcześniej przez Sąd Najwyższy.

W obecnym stanie prawnym należy przyjąć, że zwolnienie od kosztów sądowych,

udzielone przez sąd pierwszej instancji, obejmuje jedynie tę instancję oraz

postępowanie

apelacyjne.

Nie

rozciąga

zainicjowane

wniesieniem

skargi

się

kasacyjnej.

natomiast

Takie

na

postępowanie

stanowisko

było

już

prezentowane przez Sąd Najwyższy (por. m.in. postanowienie z dnia 14 marca

2007 r., l CZ 5/07 oraz z dnia 23 stycznia 2007 r., III CZ 3/07). Wprawdzie już pod

rządem nowych przepisów Sąd Najwyższy zajmował stanowisko odmienne,

zgodnie z którym zwolnienie od kosztów sądowych odnosi się do całego

postępowania w sprawie, a nie do poszczególnych etapów tego postępowania

(zob. postanowienie z dnia 20 października 2006 r., IV CZ 77/06), ale skład

orzekający w niniejszej sprawie stanowiska tego nie podziela.

Z tych względów zażalenie powódki podlegało oddaleniu (art. 3941

w związku z art. 385 k.p.c.).