I CZ 86/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 86/12

POSTANOWIENIE

Dnia 4 lipca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Anna Kozłowska

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie z wniosku T. S.

przy uczestnictwie H. S. i in.,

o stwierdzenie nabycia spadku,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 4 lipca 2012 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 24 stycznia 2012 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 stycznia 2012 r. Sąd Okręgowy

odmówił wnioskodawcy – reprezentowanemu przez profesjonalnego pełnomocnika

- doręczenia „wyroku z uzasadnieniem” wydanego w dniu 18 listopada 2011 r. w

sprawie o sygnaturze V Ca …, albowiem w rzeczywistości w powyższej dacie

wydane zostało postanowienie.

W zażaleniu na to postanowienie wnioskodawca zażądał jego uchylenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest oczywiście uzasadnione i z tego względu zasługiwało na

uwzględnienie.

Sąd Okręgowy wykazując się skrajnym, niepożądanym z punktu widzenia

dobra wymiaru sprawiedliwości, formalizmem i przechodząc do porządku na

regulacją zawartą w art. 130 § 1 zdanie drugie k.p.c., przyjął, że wniosek nie może

zostać

zrealizowany,

gdyż

w

sprawie

–

toczącej

się

w

postępowaniu

nieprocesowym – orzeczenie w postaci wyroku w ogóle nie zostało wydane.

A przecież z przepisu tego wyraźnie wynika, że mylne oznaczenie pisma

procesowego lub inne oczywiste niedokładności nie stanowią przeszkody do

nadania pismu biegu i rozpoznania go w trybie właściwym. Przepis ten ma walor

ogólny i ustanawia regułę bez jej różnicowania podmiotowego. Bez znaczenia jest

więc, czy strona (uczestnik postępowania nieprocesowego) działa osobiście, czy

przez pełnomocnika, w tym zawodowego. Trzeba podkreślić, że pełnomocnik

wnioskodawcy w przedmiotowym wniosku dokładnie oznaczył sygnaturę akt sprawy

oraz podał prawidłową datę orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie

(k. 1115). Nie mogło zatem ulegać wątpliwości, że wniosek dotknięty był oczywistą

omyłką pisarską i powinnością Sądu Okręgowego (orzekającego w składzie trzech

sędziów zawodowych) było dostosowanie się do dyrektywy zawartej w art. 130 § 1

zdanie drugie w związku z art. 391 § 1 k.p.c.

Z przytoczonych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 3941 § 3

k.p.c. w zw. z art. 39815 § 1 k.p.c.).

db