I CZ 86/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 86/09

POSTANOWIENIE

Dnia 26 listopada 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Myszka (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi P.K.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Okręgowego w W.

z dnia 20 kwietnia 2009 r., sygn. akt [...]

w sprawie z powództwa PNA

przeciwko P.K.

o eksmisję,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 26 listopada 2009 r.,

zażalenia skarżącego

na postanowienie Sądu Okręgowego w W.

z dnia 23 czerwca 2009 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w W. postanowieniem z dnia 23 czerwca 2009 r. odrzucił

skargę P.K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

tego Sądu z dnia 20 kwietnia 2009 r. z uwagi na to, że wniesiona ona została przez

skarżącego osobiście, z naruszeniem przymusu adwokacko-radcowskiego w

postępowaniu przed Sądem Najwyższym, przewidzianego w art. 871 § 1 k.p.c.

W zażaleniu na to postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie,

zarzucając Sądowi Okręgowemu wadliwe zakwalifikowanie pisma wniesionego

w dniu 2 czerwca 2009 r. jako skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia oraz nieuwzględnienie oświadczeń precyzujących

i modyfikujących to pismo złożonych w dniach 7 i 14 lipca 2009 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Sąd Okręgowy prawidłowo uznał, że niejasna treść pisma złożonego przez

skarżącego w dniu 2 czerwca 2009 r. uniemożliwiała ocenę jego charakteru

i wymagała w tym zakresie sprecyzowania. Skarżący po wysłaniu mu zarządzenia

przez przewodniczącego wydziału z dnia 9 czerwca 2009 r., wzywającego do

dokonania tej czynności, w piśmie z dnia 15 czerwca 2009 r. w sposób wyraźny

wskazał, że domaga się stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 20 kwietnia 2009 r. Wobec tak

jednoznacznego

określenia

charakteru

wniesionej

skargi

Sąd

Okręgowy

prawidłowo dokonał jej wstępnej kontroli i trafnie uznał, że skarga ta podlega

odrzuceniu, jako dotknięta brakiem nieusuwalnym z uwagi na nie zachowanie przez

skarżącego przymusu adwokacko-radcowskiego (art. 4246 § 3 k.p.c.). W tej sytuacji

oświadczenia skarżącego, modyfikujące charakter pisma procesowego z dnia

2 czerwca 2009 r. oraz wyjaśnienia dotyczące tego pisma, złożone po wydaniu

postanowienia odrzucającego skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia, nie mogły wywrzeć zamierzonego skutku. Nie stanowią

też one podstawy do skutecznego zakwestionowania postanowienia zaskarżonego

zażaleniem.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 w związku

z art. 3941 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.