I CZ 86/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 86/06

POSTANOWIENIE

Dnia 30 listopada 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Antoni Górski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Zbigniew Kwaśniewski

SSN Zbigniew Strus

w sprawie z wniosku M. Spółki z o. o. w W.

przy uczestnictwie W.H.

o orzeczenie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 30 listopada 2006 r.,

zażalenia uczestnika postępowania na postanowienie

Sądu Okręgowego w W.

z dnia 17 maja 2006 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z 17 maja 2006 r. Sąd Okręgowy w W.

odrzucił apelację uczestnika W. H. z powodu nieopłacenia jej w należnej

wysokości. Sąd uznał, że zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2005

r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.),

zaś opłata stała od apelacji w sprawie zakazu prowadzenia działalności

gospodarczej wynosi 100 zł.

W zażaleniu uczestnik wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia

w całości zarzucając dokonanie błędnej wykładni art. 367 § 1 k.p.c. oraz art. 149

ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Postanowienie

Sądu

Rejonowego

orzekające

zakaz

prowadzenia

działalności gospodarczej wobec m.in. W. H. wydane zostało w dniu 20 stycznia

2006 r. Postanowienie wraz z uzasadnieniem doręczono uczestnikowi w dniu 3

marca 2006 r. Natomiast apelacja została wniesiona i opłacona w kwocie 30 zł w

dniu 17 marca 2006 r.

Podstawową zasadą prawa międzyczasowego w dziedzinie procesu cywilnego jest

zasada bezpośredniego działania ustawy nowej. Zasada ta wyrażona została w art.

XV § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1994 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks

postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 297 ze zm.). Należy uznać, że zasada

ta ma znaczenie ogólne w dziedzinie w prawie procesowym cywilnym

(zob. uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 17 stycznia 2001 r. zasada prawna, III CZP 49/00, OSNC 2001, nr 4. poz. 53, wyrok Sądu

Najwyższego z 9 lipca 2003 r., IV CKN 310/01, niepubl.) i znajduje ona również

zastosowanie w odniesieniu do przepisów ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach

sądowych

w

sprawach

cywilnych,

mających

charakter

przepisów

prawa

procesowego, która weszła w życie z dniem 2 marca 2006 r.

Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

weszła w życie z dniem 2 marca 2006 r. Istotny wyjątek od zasady bezpośredniego

działania ustawy nowej przewidziany został w art. 149 ust. 1 powołanej ustawy.

Przepis ten stanowi, że w sprawach wszczętych przed dniem wejścia w życie

ustawy stosuje się, do czasu zakończenia postępowania w danej instancji,

dotychczasowe przepisy o kosztach sądowych. W niniejszej sprawie wejście

w życie ustawy nastąpiło jeszcze przed doręczeniem uczestnikowi odpisu wyroku

Sądu Rejonowego z uzasadnieniem, ale już po zakończeniu postępowania przed

sądem pierwszej instancji. Nie ulega wątpliwości, że wniesienie apelacji miało

natomiast miejsce w czasie obowiązywania nowej ustawy o kosztach sądowych.

Wniesienie apelacji inicjuje postępowanie odwoławcze przed sądem drugiej

instancji ~ mimo że jest czynnością podejmowaną jeszcze przed sądem pierwszej

instancji - stanowi co do zasady pierwszą czynność postępowania apelacyjnego.

Skoro zatem uczestnik wniósł apelację w czasie obowiązywania nowej ustawy,

zastosowanie znajdują nowe przepisy o kosztach sądowych, zgodnie z zasadą

bezpośredniego działania ustawy nowej (por. postanowienie SN z 30 maja 2006 r.,

l CZ 23/06, niepubl., postanowienie SN z 11 lipca 2006 r., l CSK 146/06, niepubl.,

postanowienie SN z 19 lipca 2006 r., l CZ 34/06, niepubl).

W świetle przepisu art. 76 pkt 4 w zw. z art. 18 ust. 2 ustawy z 2005 r.

wniesiona skarga kasacyjna podlegała opłacie stałej w wysokości 100 zł

i w związku z tym, że nie została ona wniesiona w należytej wysokości,

Sąd Okręgowy trafnie odrzucił tę skargę, kierując się treścią art. 373 k.p.c. w zw.

z art. 1302 § 3 k.p.c. Zgodnie z art. 1302 § 3 k.p.c. sąd odrzuca bez wezwania

o uiszczenie opłaty wniesione przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika

patentowego środki odwoławcze lub środki zaskarżenia (apelację, zażalenie,

skargę kasacyjną, skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia, sprzeciw od wyroku zaocznego, zarzuty od nakazu zapłaty, skargę na

orzeczenie referendarza sądowego) podlegające opłacie w wysokości stałej lub

stosunkowej

obliczonej

od

wskazanej

przez

stronę

wartości

przedmiotu

zaskarżenia.

W tej sytuacji Sąd Najwyższy oddalił zażalenie wnioskodawcy jako

nieuzasadnione (art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c.).

db