I CZ 83/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 83/11

POSTANOWIENIE

Dnia 26 października 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Iwona Koper

SSA Marek Machnij

w sprawie z powództwa K. A.

przeciwko Miastu W.

o zadośćuczynienie, odszkodowanie i rentę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 26 października 2011 r.,

zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 18 kwietnia 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z 11 lutego 2011 r., I CZ 38/10 Sąd Najwyższy,

po rozpoznaniu

zażalenia

powódki,

uchylił

zaskarżone

postanowienie

w przedmiocie kosztów postępowania apelacyjnego, zawarte w wyroku Sądu

Apelacyjnego z 20 listopada 2009 r., I ACa 821/09, i w tym zakresie przekazał

sprawę do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy w uzasadnieniu swego

orzeczenia podzielił zapatrywanie skarżącej powódki, że nietypowy charakter sporu

między stronami (o niekorzystnym dla powódki ostatecznym wyniku sprawy

zadecydowały względy procesowe, nie zaś merytoryczne), a także jej sytuacja

majątkowa i rodzinna przemawiają za rozważeniem możliwości zastosowania co do

orzeczenia o kosztach postępowania apelacyjnego przepisu art. 102 k.p.c.

Po ponownym rozpoznaniu kwestii dotyczącej kosztów postępowania

apelacyjnego Sąd Apelacyjny, po powołaniu się na art. 102 w związku z art. 391 § 1

k.p.c., postanowieniem z 18 kwietnia 2011 r., I ACo 12/11, orzekł o nieobciążaniu

powódki tymi kosztami na rzecz strony pozwanej - Miasta W.

W zażaleniu na postanowienie z 18 kwietnia 2011 r. strona pozwana wniosła

o jego zmianę przez obciążenie powódki kosztami postępowania apelacyjnego lub

o uchylenie tego postanowienia z przekazaniem sprawy Sądowi drugiej instancji do

ponownego rozpoznania, a także obciążenie powódki kosztami postępowania

zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przedmiotem

niniejszego

postępowania

zażaleniowego

jest

kontrola

instancyjna postanowienia Sądu drugiej instancji co do zastosowania art. 102 k.p.c.

w odniesieniu do podstawy rozstrzygnięcia o kosztach postępowania apelacyjnego.

W tym zakresie Sąd ten uwzględniając ocenę prawną powyższego zagadnienia

i wskazówki Sądu Najwyższego zawarte w postanowieniu z 11 lutego 2011 r.,

uznał, że okoliczności sprawy przemawiają za rozstrzygnięciem o tych kosztach

stosownie do art. 102 k.p.c. Szczegółową argumentację w tym względzie zamieścił

w obszernym uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W związku z takim

stanem rzeczy należy podkreślić, że art. 102 k.p.c., zastosowany przez Sąd

Apelacyjny w związku z art. 391 § 1 k.p.c., ma charakter dyskrecjonalny.

Wprawdzie kwestia trafności jego zastosowania, co do zasady, może być objęta

kontrolą sądu wyższego rzędu, niemniej jednak ewentualna zmiana zaskarżonego

orzeczenia o kosztach powinna być jednak w takim wypadku wyjątkiem.

Sąd Najwyższy nie dopatrzył się w okolicznościach sprawy sytuacji wyjątkowej,

wymagającej jego ingerencji, zwłaszcza, że w swoim poprzednim postanowieniu

wyraźnie została zasugerowana potrzeba zastosowania w odniesieniu do

omawianej kwestii rozwiązania przewidzianego w art. 102 k.p.c.

Z tych przyczyn orzeczono jak w postanowieniu (art. 394 1 § 3 w zw. z art.

39814 k.p.c.).