I CZ 81/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 81/09

POSTANOWIENIE

Dnia 26 listopada 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Myszka (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Skarbu Państwa – Starosty […]

przeciwko A.W.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 26 listopada 2009 r.,

zażalenia pozwanego

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 26 lutego 2009 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie i zasądza od pozwanego na rzecz Skarbu

Państwa – Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa 2.700 (dwa

tysiące

siedemset)

zażaleniowego.

zł

tytułem

kosztów

postępowania

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 26 lutego 2009 r. odrzucił apelację

pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 26 listopada 2007 r. Sąd

Apelacyjny uznał, że G.Ł., który wniósł apelację w imieniu pozwanego, nie mógł

skutecznie dokonać tej czynności. Umowa, jaką zawarł on z pozwanym o stały

zarząd jego majątkiem i sprawami osobistymi, nie obejmuje prowadzenia spraw

związanych z odpowiedzialnością pozwanego na podstawie art. 299 k.s.h., będącą

przedmiotem sporu.

W zażaleniu na powyższe postanowienie pozwany wniósł o jego uchylenie,

kwestionując wyrażoną przez Sąd Apelacyjny ocenę braku zdolności G.Ł. do

działania w charakterze pełnomocnika pozwanego w rozpoznawanej sprawie.

W odpowiedzi na zażalenie Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa wniosła

o jego oddalenie i zasadzenie na jej rzecz kosztów postępowania zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 87 § 1 k.p.c., pełnomocnikiem strony może być m.in. osoba

sprawująca zarząd majątkiem lub interesami strony oraz osoba pozostająca ze

stroną w stałym stosunku zlecenia, jeżeli przedmiot sprawy wchodzi w zakres tego

zlecenia. Stosownie zaś do art. 89 § 1 k.p.c., pełnomocnik obowiązany jest przy

pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo

z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa.

G.Ł., zgłaszając swój udział w sprawie w postępowaniu przed Sądem

pierwszej instancji w charakterze pełnomocnika pozwanego, złożył do akt sprawy

dokument

pełnomocnictwa

ogólnego,

opatrzony

datą

maja

2007

r.,

upoważniający go do prowadzenia spraw podatkowych i innych oraz zarządu

majątkiem i sprawami majątkowymi A.W. W dokumencie tym zastrzeżono, że do

prowadzenia spraw przed sądami wymagane będzie pełnomocnictwo szczegółowe

do każdej sprawy (k. 51). G.Ł. złożył jednocześnie pełnomocnictwo procesowe z

dnia 28 maja 2007 r., zawierające upoważnienie do reprezentowania pozwanego w

rozpoznawanej sprawie (k. 52).

Skarżący upatrywał jednak podstawy do umocowania G.Ł. do działania w

jego imieniu w niniejszej sprawie w „umowie stałej o zarządzanie majątkiem i

sprawami osobistymi”, zawartej w dniu 28 stycznia 2008 r., a złożonej do akt

sprawy dopiero na żądanie Sądu Apelacyjnego (k. 197). Tymczasem w § 3 pkt 2 tej

umowy zastrzeżono wyraźnie, że do występowania przed sądami powszechnymi

zleceniobiorca (G.Ł.) zobowiązany będzie uzyskać pełnomocnictwo szczególne do

konkretnej

sprawy.

Takiego

pełnomocnictwa

G.Ł.

nie

przedstawił.

Jego

upoważnienia do reprezentowania pozwanego w niniejszej sprawie – w oparciu o

wzmiankowaną umowę – nie można wyprowadzić ani z pełnomocnictwa

wystawionego w dniu 28 maja 2008 r., gdyż w dacie tej nie została jeszcze zawarta

umowa stała o zarządzanie majątkiem i sprawami osobistymi pozwanego, ani z

pełnomocnictwa udzielonego w dniu 1 września 2008 r., którego zakres zawężony

został do występowania przed organami podatkowymi i w sprawach egzekucyjnych

(k. 198). Trafnie więc Sąd Apelacyjny uznał, że G.Ł. nie miał umocowania do

działania w imieniu pozwanego w niniejszym procesie i nie mógł skutecznie wnieść

apelacji.

Wbrew

odmiennemu

zapatrywaniu

skarżącego,

konstatacja

ta

nie

upoważniała Sądu Apelacyjnego do stwierdzenia nieważności postępowania przed

Sadem pierwszej instancji. Sąd drugiej instancji bierze bowiem pod uwagę z urzędu

tego rodzaju wadliwość postępowania w przypadku skutecznego wniesienia

apelacji (art. 378 § 1 k.p.c.).

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 w związku

z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.