I CZ 80/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 80/08

POSTANOWIENIE

Dnia 14 listopada 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Katarzyna Tyczka-Rote (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian

SSA Dariusz Dończyk

w sprawie z powództwa E. R.

przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej w W.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 listopada 2008 r.,

zażalenia powódki na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 15 maja 2008 r.,

sygn. akt V Ca (…),

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Powódka E. R. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w W. z

dnia 20 grudnia 2007 r. Skargę tę Sąd Okręgowy odrzucił postanowieniem z dnia 15

maja 2008 r. na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c., wyjaśniając w uzasadnieniu, że nie

spełnia ona wymagań stawianych przez art. 3984 § 1 k.p.c., nie zawiera bowiem

wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania.

W zażaleniu na powyższe postanowienie powódka domagała się jego uchylenia.

Podniosła, że wniosek o przyjęcie sprawy do rozpoznania zawarty został w

sformułowaniu „W świetle art. 3983 KPC skarga kasacyjna zasługuje na rozpatrzenie,

ponieważ w toku postępowania przed Sądem drugiej instancji istotne okoliczności

podnoszone przez powódkę E. R. nie zostały przez Sąd wyjaśnione”, a ponadto, że

odrzucenie skargi z powodu tego rodzaju braku jest zbyt surową sankcją.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Po pierwsze zgodzić się należy ze skarżącą, że we wskazanym przez nią

sformułowaniu można odczytać zawoalowany wniosek o rozpoznanie złożonej skargi,

ujęty w stwierdzeniu, że skarga ta „zasługuje na rozpatrzenie”, zwłaszcza jeśli to

sformułowanie zestawi się z tytułem akapitu „Okoliczności przemawiające za

rozpoznaniem skargi kasacyjnej”.

Po drugie, po wydaniu zaskarżonego postanowienia Trybunał Konstytucyjny

wyrokiem z dnia 1 lipca 2008 r., w sprawie SK 40/07, orzekł, że będący podstawą

odrzucenia skargi kasacyjnej powódki art. 3986 § 2 i 3 k.p.c. w związku z art. 3984 § 1

pkt 3 k.p.c., w zakresie, w jakim przewiduje odrzucenie - bez wezwania do usunięcia

braków - skargi kasacyjnej niespełniającej wymagań określonych w art. 398 4 § 1 pkt 3

k.p.c. - jest niezgodny z art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji (Dz.

U. Nr 120, poz. 779).

Z chwilą wyeliminowania z porządku prawnego niekonstytucyjnej normy

nakazującej sądowi drugiej instancji i Sądowi Najwyższemu odrzucenie skargi

kasacyjnej bez wezwania do usunięcia braków obu elementów skargi wymienionych w

art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., odpadła podstawa prawna uzasadniająca wydanie

zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy, poddając postanowienie Sądu II instancji kontroli instancyjnej

jest

obowiązany

uwzględnić

zmiany

w

przepisach

stanowiące

konsekwencję

powyższego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.

W tej sytuacji, na podstawie art. 39815 § 1 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.

należało uchylić zaskarżone postanowienie.