I CZ 78/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 78/10

POSTANOWIENIE

Dnia 22 lipca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Irena Gromska-Szuster

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie z powództwa W. G., H. G. O., J. G., G. G., A. G. i M. G.-S.

przeciwko Republice S.(…)

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 lipca 2010 r.,

zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 17 lutego

2010 r., sygn. akt VI ACz (…),

oddala zażalenie oraz wniosek strony powodowej o zasądzenie kosztów

postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w ramach postępowania zażaleniowego postanowieniem z 17

listopada 2009 r. oddalił zażalenie strony pozwanej na postanowienie Sądu pierwszej

instancji o oddaleniu jej zarzutu co do niedopuszczalności drogi sądowej.

Postanowienie Sądu drugiej instancji strona pozwana zaskarżyła skargą

kasacyjną, którą tenże Sąd odrzucił postanowieniem z 17 lutego 2010 r. Sąd ten

wyszedł z założenia, że skarga kasacyjna jest niedopuszczalna gdyż została wniesiona

od postanowienia, niemającego charakteru orzeczenia kończącego postępowanie.

Strona pozwana postanowienie z 17 lutego 2010 r. zaskarżyła zażaleniem,

skierowanym do Sądu Najwyższego, w którym zawarła wiele obszernie rozbudowanych

zarzutów. W konkluzji zażalenia zawarła wniosek o uchylenie tego postanowienia

względnie o uchylenie tego postanowienia z jednoczesnym przekazaniem sprawy

Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest oczywiście nieuzasadnione.

Zaskarżone skargą kasacyjną postanowienie Sądu drugiej instancji, którym

oddalono zażalenie pozwanej na postanowienie Sądu pierwszej instancji o odmowie

odrzuceniu pozwu, nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, a

wprost przeciwnie. Pojęcie „orzeczeń kończących postępowanie w sprawie”, o którym

mowa w art. 3981 § 1 k.p.c. (a poprzednio w art. 392 § 1 k.p.c. regulującym

dopuszczalność kasacji od określonych nieprawomocnych postanowień sądu drugiej

instancji) zostało już dawno i wszechstronnie wyjaśnione w orzecznictwie Sądu

Najwyższego, w tym także publikowanym i przytaczanym w literaturze komentarzowej i

innej dotyczącej procesu cywilnego. Orzecznictwo to jest ogólnie znane środowisku

prawniczemu, dlatego też nie ma nawet potrzeby wskazywania konkretnych wypowiedzi

Sądu Najwyższego w tym względzie. Można co najwyżej, przykładowo, wskazać

chociażby postanowienie Sądu Najwyższego z 24 maja 1999 r., II CZ 37/99 (OSNC

1999, nr 12, poz. 211), w którym wyraźnie i zdecydowanie stwierdzono, że na gruncie

art. 392 § 1 k.p.c., a więc poprzedniku art. 398 1 § 1 k.p.c., od postanowienia sądu

drugiej oddalającego zażalenie na orzeczenie odmawiające odrzucenia pozwu kasacja

nie przysługuje. Na inne podobne wypowiedzi Sądu Najwyższego wymienione powołał

się trafnie także Sąd drugiej instancji, uzasadniając swoje stanowisko co do

niedopuszczalności skargi kasacyjnej w rozważanym wypadku.

Wbrew więc wywodom strony pozwanej zawartym w zażaleniu zagadnienie

zasadności i trafności zaskarżonego postanowienia Sądu Apelacyjnego nie budzi

żadnych wątpliwości. Oznacza to, że zażalenie jako chybione podlegało oddaleniu.

Z przedstawionych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 394 1 § 3 w zw.

z art. 39814 k.p.c.).

Sąd Najwyższy oddalił jednocześnie wniosek strony powodowej o zasądzenie

kosztów postępowania zażaleniowego, gdyż był on sprzeczny z art. 108 § 1 k.p.c. O

kosztach tych orzeknie się bowiem dopiero w orzeczeniu kończącym postępowanie w

sprawie.