I CZ 77/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 77/11

POSTANOWIENIE

Dnia 28 września 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Wojciech Katner (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)

SSA Agnieszka Piotrowska

w sprawie z wniosku L. C. (Kasa Oszczędności) Oddział w Polsce z siedzibą w W.

przeciwko W. Spółce z o.o. z siedzibą w W.

o nadanie klauzuli wykonalności bankowym tytułom egzekucyjnym,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 28 września 2011 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 22 marca 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2010 r. Sąd Okręgowy na skutek zażalenia

wnioskodawcy (wierzyciela) L. C. (Kasa Oszczędności) Oddział w Polsce z siedzibą

w W. na postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 11 października 2010 r. w

przedmiocie odrzucenia wniosku o nadanie klauzuli wykonalności wystawionemu

przez wierzyciela bankowemu tytułowi egzekucyjnemu, oddalił zażalenie. Wobec

zaskarżenia postanowienia z dnia 9 grudnia 2010 r. skargą kasacyjną Sąd

Okręgowy postanowieniem z dnia 22 marca 2011 r. odrzucił ten środek zaskarżenia

uznając, że postanowienie sądu drugiej instancji wydane w przedmiocie

rozpoznania postanowienia sądu pierwszej instancji o odrzuceniu wniosku o

nadanie klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu nie jest ani

kończącym postępowanie w sprawie postanowieniem w przedmiocie odrzucenia

pozwu, ani postanowieniem w przedmiocie umorzenia postępowania, stąd brak jest

podstaw do przyjęcia, że skarga kasacyjna na takie postanowienie jest

dopuszczalna.

Wierzyciel zaskarżył zażaleniem powyższe postanowienie wnosząc o jego

uchylenie w całości oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania

zażaleniowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 3981 k.p.c.

poprzez błędne uznanie, że w niniejszej sprawie postanowienie sądu drugiej

instancji nie jest prawomocnym wyrokiem lub postanowieniem w przedmiocie

odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania kończącym postępowanie

w sprawie, co skutkowało przyjęciem, iż skarga kasacyjna jest niedopuszczalna

i podlega odrzuceniu, podczas gdy w świetle brzmienia art. 13 § 2 k.p.c. do

wniosku o nadanie klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu

należy stosować analogicznie przepisy odnoszące się do pozwu, gdyż wniosek taki

stanowi środek prawny wszczynający postępowanie w pierwszej instancji, a do

postanowienia

o

odrzuceniu

wniosku

o odrzuceniu pozwu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

stosuje

się

odpowiednie

przepisy

Postępowanie klauzulowe nie jest postępowaniem rozpoznawczym, zarówno

procesowym, jak i nieprocesowym, więc nie mają w nim zastosowania przepisy

dotyczące dopuszczalności skargi kasacyjnej w postępowaniu rozpoznawczym

(art. 13 § 2 k.p.c. i art. 5191 k.p.c.). Postępowanie o nadanie klauzuli tytułowi

egzekucyjnemu

nie

należy

do

właściwego

postępowania

egzekucyjnego,

tj. ukierunkowanego bezpośrednio na wyegzekwowanie roszczenia, ale zostało

uregulowane w Kodeksie postępowania cywilnego w księdze drugiej, poświęconej

przede wszystkim postępowaniu egzekucyjnemu. Zatem przepis art. 7674 § 2 k.p.c.

rozstrzyga o tym, kiedy skarga kasacyjna jest dopuszczalna zarówno we

właściwym postępowaniu egzekucyjnym, jak i w postępowaniu w przedmiocie

nadania klauzuli wykonalności (zob. postanowienie SN z dnia 14 stycznia 2010 r.,

sygn. akt IV CZ 113/09, nie publ.). Zgodnie z tym przepisem na postanowienie sądu

drugiej instancji wydane po rozpoznaniu zażalenia na postanowienie sądu

pierwszej instancji w przedmiocie nadania klauzuli wykonalności skarga kasacyjna

nie przysługuje (por. także: postanowienie SN z dnia 27 sierpnia 1996 r., sygn. akt

I PKN 5/96, OSNP 1997, nr 5, poz. 72; postanowienie SN z dnia 15 kwietnia 1997,

sygn. akt II CZ 29/97, nie publ.; postanowienie SN z dnia 15 lutego 2000 r.,

sygn. akt I CZ 247/99, nie publ.; postanowienie SN z dnia 22 lipca 1997 r., sygn. akt

I CKN 193/97, nie publ; postanowienie SN z dnia 16 stycznia 1998 r., sygn. akt

I CKN 19/98, nie publ.; postanowienie SN z dnia 9 grudnia 1998 r., sygn. akt III CZ

148/98, nie publ.; postanowienie SN z dnia 21 grudnia 1998 r., sygn. akt III CKN

1032/98, nie publ.; postanowienie SN z dnia 10 maja 2000 r., sygn. akt III CZ 48/00,

nie publ.; postanowienie SN z dnia 22 sierpnia 2000 r., sygn. akt IV CZ 57/00,

nie publ.).

Wobec powyższego, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.,

Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.