I CZ 77/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 77/05

POSTANOWIENIE

Dnia 28 lipca 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Helena Ciepła

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z powództwa G. B.

przeciwko I. J. i U. P.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 lipca 2005 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 30 marca 2005 r., sygn.

akt I ACa (…),

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 30 marca 2005 r. Sąd Apelacyjny odrzucił kasację

powoda głównego od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 15 października 2004 r. ze

względu

na

nieusunięcie

w terminie

braku

kasacji w postaci niedołączenia

pełnomocnictwa substytucyjnego dla radcy prawnego E. G., która złożyła wniosek o

doręczenie wskazanego wyroku wraz z uzasadnieniem.

W zażaleniu powód wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia, podnosząc,

że wezwanie przez Sąd Apelacyjny do usunięcia braków kasacji, m.in. przez złożenie

pełnomocnictwa substytucyjnego dla radcy prawnego E. G., było bezzasadne, gdyż

występowała ona w sprawie jako pełnomocnik, a nie substytut, na podstawie

dołączonego do pozwu pełnomocnictwa udzielonego przez powoda.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W sprawie mają zastosowanie przepisy dotyczące kasacji w wersji redakcyjnej i

numeracji obowiązującej przed dniem 6 lutego 2005 r. (art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia

2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo o

ustroju sądów powszechnych, Dz. U. Nr 13, poz. 98).

Nie można zgodzić się ze skarżącym, że radca prawny E. G. reprezentowała go

w niniejszej sprawie na podstawie pełnomocnictwa dołączonego do pozwu. Z

dokumentu obejmującego powołane pełnomocnictwo wynika, że udzielone ono zostało

przez podmiot określony jako „G. B., właściciel Firmy Budowlanej A.(…) Spółka Cywilna

z siedzibą w W., O.(…)” radcom prawnym E. G. i K. K. do „reprezentowania Spółki przed

sądami, urzędami i instytucjami”. Tak sformułowane pełnomocnictwo nie może być

odczytane jako umocowanie do reprezentacji G. B. – osoby fizycznej prowadzącej

działalność gospodarczą. Brak ten został dostrzeżony już przez Sąd pierwszej instancji,

który wezwał powoda do usunięcia braków formalnych pozwu, m.in. przez prawidłowe

określenie strony powodowej i złożenie prawidłowego pełnomocnictwa. W wykonaniu

wezwania powód złożył pełnomocnictwo upoważniające już tylko radcę prawnego K. K.

do reprezentowania go przed sądami, urzędami i instytucjami. Pełnomocnik ten udzielił

w dniu 14 marca 2000 r. pełnomocnictwa substytucyjnego radcy prawnemu E. G. W

dokumencie zawierającym pełnomocnictwo znajduje się następujące stwierdzenie

„udzielam pełnomocnictwa substytucyjnego (...) do występowania przed Sądem

Okręgowym w W., I Wydział Cywilny w imieniu Firmy Budowlanej A.(…) z siedzibą w

W., O.(…) w sprawie o sygnaturze akt I C (…)”. Precyzyjne określenie sądu, wydziału

i nadanej sprawie sygnatury może być odczytane tylko jako intencja ograniczenia

zakresu umocowania do postępowania pierwszoinstancyjnego (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 4 lutego 2005 r., II CZ 179/04, nie publ.). Radca prawny E. G. nie

była zatem umocowana do złożenia wniosku o doręczenie zapadłego w drugiej instancji

wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 15 października 2004 r. wraz z uzasadnieniem.

Nieusunięcie tego braku w wyznaczonym terminie nie mogło jednak stanowić podstawy

odrzucenia kasacji, gdyż wezwanie do jego usunięcia nie było skuteczne.

Brak pełnomocnictwa do wniesienia pisma zawierającego żądanie doręczenia

wyroku wraz z uzasadnieniem jest brakiem formalnym tego pisma, a nie brakiem

wniesionej później kasacji. Przewodniczący powinien więc przed zarządzeniem

doręczenia wyroku wraz z uzasadnieniem, na podstawie art. 130 § 1 k.p.c., wezwać do

usunięcia dostrzeżonego braku, przy czym wezwanie należało skierować do osoby

zgłaszającej żądanie, a nie do prawidłowo umocowanego pełnomocnika. Konieczne było

także prawidłowe określenie rygoru niedostosowania się do wezwania, przy czym

sankcją byłby tu zwrot pisma, a nie odrzucenie kasacji. W treści wezwania należało

również dokładnie określić sposób usunięcia braku, wskazując zakres pełnomocnictwa

substytucyjnego, które miało zostać złożone. Tymczasem wezwanie do usunięcia

przedmiotowego braku określone zostało jako wezwanie do uzupełnienia braków

kasacji, skierowano je do prawidłowo umocowanego pełnomocnika, jako sposób

usunięcia braku wskazano - „złożenie substytucji dla radcy prawnego E. G.”, natomiast

jako sankcję – odrzucenie kasacji. Nie można zatem uznać, że wezwanie to było

skuteczne. W konsekwencji Sąd Apelacyjny przedwcześnie przyjął, że powód nie zgłosił

w sposób skuteczny żądania doręczenia wyroku Sądu drugiej instancji wraz

z uzasadnieniem.

Ocena

taka

musi

być

bowiem

poprzedzona

prawidłowo

sformułowanym wezwaniem do usunięcia braków formalnych wniosku o doręczenie

orzeczenia sądu drugiej instancji wraz z uzasadnieniem i bezskutecznym upływem

terminu do ich usunięcia. W tym stanie rzeczy odrzucenie kasacji zaskarżonym

postanowieniem było nieuzasadnione.

Z powyższych względów, na podstawie art. 386 § 4 k.p.c. w związku z art. 39318 §

3 k.p.c. oraz art. 397 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.