I CZ 76/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 76/12

POSTANOWIENIE

Dnia 12 lipca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Wojciech Katner

SSA Andrzej Niedużak

w sprawie z powództwa E. R.

przeciwko Skarbowi Państwa - Prezesowi Sądu Rejonowego oraz Samodzielnemu

Wojewódzkiemu Zespołowi Publicznych Zakładów Psychiatrycznej Opieki

Zdrowotnej w W.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 lipca 2012 r.,

zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 9 listopada 2011 r.,

1. oddala zażalenie;

2. przyznaje radcy prawnemu A. A. od Skarbu Państwa - Sądu

Apelacyjnego kwotę 2.700 (dwa tysiące siedemset) zł,

powiększoną o należną stawkę podatku od towarów i

usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej

udzielonej

powódce

z urzędu

w

postępowaniu

zażaleniowym;

3. odstępuje od obciążenia powódki kosztami postępowania

zażaleniowego.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 9 listopada 2011 r. oddalił wniosek powódki

o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o doręczenie uzasadnienia wyroku tego

Sądu z dnia 9 lipca 2010 r. oraz odrzucił jej wniosek o doręczenie uzasadnienia tego

orzeczenia.

W zażaleniu na rozstrzygnięcie odrzucające wniosek o doręczenie uzasadnienia

wyroku powódka zarzuciła naruszenie art. 871 § 1 k.p.c. i wniosła o uchylenie tego

postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje

zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Zastępstwo to dotyczy także

czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym,

podejmowanych przed sądem niższej instancji. Żaden przepis nie przewiduje przymusu

adwokacko-radcowskiego w postępowaniu przed sądem powszechnym w przedmiocie

przywrócenie terminu, czy też doręczenie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika, że przesłanką odrzucenia

wniosku skarżącej było uchybienie przymusowi adwokacko - radcowskiemu przy

dokonywaniu przez nią czynności procesowych. Skoro art. 871 § 1 k.p.c. nie stanowił i

nie mógł stanowić podstawy zaskarżonego rozstrzygnięcia, to zarzut naruszenia tego

przepisu okazał się całkowicie chybiony.

U podstaw zaskarżonego postanowienia legło stwierdzenie, że skarżąca

uchybiła terminowi

do

zgłoszenia

wniosku

o

doręczenie

uzasadnienia

wyroku

wskutek braku należytej dbałości w prowadzeniu swojej sprawy. Na postanowienie

sądu drugiej instancji w przedmiocie oddalenia wniosku o przywrócenie terminu

do złożenia wniosku o doręczenie uzasadnienia wyroku nie przysługuje zażalenie do

Sądu Najwyższego (art. 3941 k.p.c.). Pośrednio takie postanowienie może zostać

skontrolowane, jeżeli wskutek uchybienia terminowi do zgłoszenia tego wniosku zostanie

on odrzucony, a w zażaleniu

o kontrolę sposobu

w związku z art.

na

rozstrzygnięcia

k.p.c.).

postanowienie

o

odrzuceniu

wniosku

o przywrócenie

Gdy w

sprawie

skarżący

terminu

występuje

wniesie

(art.

profesjonalny

pełnomocnik, wniosek powinien być jednoznacznie sformułowany, gdyż nie ma

podstaw do przypisywania pismom przez niego wnoszonym treści wprost w nich nie

wyrażonych (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2008 r., II CZ

54/08, niepubl.).

Powódka, reprezentowana przez radcę prawnego, w zażaleniu nie zgłosiła

stosownego wniosku, co uniemożliwiło przeprowadzenie kontroli prawidłowości

rozstrzygnięcia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o doręczenie

uzasadnienia wyroku.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 w związku z art.

3941§ 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji, rozstrzygając o kosztach postępowania

zażaleniowego stosownie do art. 102 w związku z art. 398 21 i art. 391 § 1 k.p.c.

oraz § 15 w związku z § 6 pkt 6, § 12 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców

prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej

udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz.

1349 ze zm.).