I CZ 76/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 76/07

POSTANOWIENIE

Dnia 20 lipca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Antoni Górski (przewodniczący)

SSN Józef Frąckowiak

SSN Maria Grzelka (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Szpitala Wojskowego z Przychodnią Samodzielnego

Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej […]

przeciwko Skarbowi Państwa - Ministrowi Skarbu Państwa

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 20 lipca 2007 r.,

zażalenia strony powodowej

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 20 kwietnia 2007 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną

powoda od wyroku z dnia 9 listopada 2006 r. przyjmując, że wyrok

z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi powoda w dniu 14 grudnia

2006 r. a skargę kasacyjną nadano na poczcie w dniu 19 lutego 2007 r. Sąd

Apelacyjny uznał skargę za spóźnioną w świetle art. 3985 § 1 k.p.c.

W zażaleniu powód zarzucił, że data 14 grudnia 2006 r. figurująca na

duplikacie dowodu zwrotnego poświadczenia odbioru i podpis sekretarki GT

odbierającej w siedzibie powoda przesyłki adresowane do pracowników powoda nie

stanowi dowodu doręczenia powodowi wyroku z uzasadnieniem. Powołał się na

oświadczenie

wymienionej

sekretarki

oraz

oświadczenie

poprzedniego

pełnomocnika powoda. Wynika z nich, że utrwalona jest u powoda praktyka

odbierania przez osobę upoważnioną do odbioru korespondencji, skierowanej na

adres powoda i wymagającej potwierdzenia odbioru, w ten sposób, że w przypadku

przesyłek przeznaczonych dla osób imiennie wskazanych sekretarka nie kwituje

odbioru na sądowym druku doręczenia lecz zatrzymuje tzw. zwrotkę w celu

przekazania jej wraz z przesyłką właściwemu adresatowi. Dopiero ten adresat w

dniu dotarcia do niego przesyłki potwierdza jej doręczenie. W sprawie niniejszej

odebrany przez sekretarkę wyrok z uzasadnieniem został przekazany radcy

prawnemu w dniu 22 grudnia 2006 r. i z tą datą przez w/w pokwitowany na

zwrotnym poświadczeniu odbioru. Ten dowód z winy Poczty zaginął, ale

w przedstawionych okolicznościach za datę doręczenia należy uznać dzień

22 grudnia 2006 r.

Sąd Najwyższy uznał zażalenie za oczywiście bezzasadne.

Bezspornym jest, że poprzedni pełnomocnik powoda wskazał adres siedziby

powoda jako adres, pod który miały mu być doręczane pisma sądowe, że osoba

o imieniu i nazwisku GT była upoważniona do odbioru korespondencji skierowanej

do siedziby powoda oraz, że osoba ta w dniu 14 grudnia 2006 r. odebrała wyrok

Sądu Apelacyjnego z uzasadnieniem potwierdzając to w pocztowej książce

doręczeń, a następnie na duplikacie zwrotnego poświadczenia odbioru.

W tej sytuacji, w świetle art. 138 § 2 k.p.c. nie może być wątpliwości, że

doręczenie w stosunku do powoda nastąpiło w dniu 14 grudnia 2006 r.

Okoliczność, że wymienione pismo sądowe miało dotrzeć do pełnomocnika

powoda dopiero 8 dni później i dopiero wówczas doszło do wypełnienia druku

zwrotnego poświadczenia odbioru, wcześniej zatrzymanego przez sekretarkę, nie

tylko nie ma znaczenia, ale dowodzi niedopuszczalnej praktyki obchodzenia

zarówno przez powoda jak i przez doręczyciela pocztowego przepisów art. 138 § 2

i 139 k.p.c. i § 4, § 5 i § 9 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych

przez pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz.U. nr 62, poz. 697 ze zm.).

Jeśli zamiarem powoda było odbieranie pism sądowych bezpośrednio przez

pełnomocnika to powinien zadbać o obecność radcy prawnego w siedzibie powoda

tak, aby możliwe było pokwitowanie przez radcę prawnego odbioru bezpośrednio

wobec doręczyciela poczty w dniu dostarczenia przesyłki. Stosowana praktyka

odbierania pism sądowych bez jednoczesnego wypełniania i przekazywania

doręczycielowi pokwitowanej tzw. zwrotki może prowadzić do faktycznego

przedłużania terminów ustawowych, których upływ liczony jest od daty doręczenia,

w każdym zaś razie powoduje przewlekłość postępowania (vide k – 42;

pokwitowania odbioru dokonano po upływie ok. 5 tygodni od wysłania pisma przez

Sąd). Taka praktyka nie może być tolerowana.

Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy oddalił zażalenie (art. 3984

w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).