I CZ 74/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 74/11

POSTANOWIENIE

Dnia 28 października 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący)

SSN Józef Frąckowiak (sprawozdawca)

SSN Bogumiła Ustjanicz

w sprawie z powództwa B. Z.

przeciwko M. G.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 28 października 2011 r.,

zażalenia powódki na postanowienie o kosztach zawarte w punkcie II

wyroku Sądu Okręgowego z dnia 25 października 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Powódka B. Z., w zażaleniu na postanowienie o kosztach procesu zawarte w

wyroku Sądu Okręgowego z dnia 25 października 2010 r., zarzucając naruszenie §

2 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.

w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa

kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (Dz.

U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia

ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Powódka naruszenia § 2 ust. 1 i 2

powołanego wyżej rozporządzenia upatruje w nieuwzględnieniu przez Sąd

Okręgowy niezbędnego nakładu pracy swojego adwokata, a także charakteru

sprawy i jego wkładu pracy w przyczynieniu się do wyjaśnienia sprawy i jej

rozstrzygnięcia. Zarzut ten nie znajduje usprawiedliwienia w rozpoznawanej

sprawie. Sprawa, którą rozpoznawał Sąd Okręgowy nie należała bowiem do

skomplikowanych, ani od strony prawnej, ani faktycznej. Powódka dochodziła

zwrotu 12 200 zł od swojego pełnomocnika, który z góry pobrał wynagrodzenia za

prowadzenie trzech spraw, a jak wykazało postępowanie dowodowe w istocie

prowadził tylko jedną sprawę. W tej sytuacji należało tylko właściwie ocenić

skromny materiał dowodowy i dokonać poprawnej wykładni umowy zawartej przez

powódkę z jej pełnomocnikiem M. G. Niewątpliwie w apelacji sporządzonej od

wyroku sądu rejonowego pełnomocnik powódki adwokat T. T. wskazał na ważne

dla właściwego rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, co

pomogło Sądowi

Okręgowemu w wydaniu trafnego wyroku. Taka jest jednak rola pełnomocnika i nie

można tylko z tego faktu wywodzić argumentów, które miałyby uzasadniać

przyznanie zwrotu wyższych kosztów procesu, niż w wysokości stawki minimalnej.

Warto także podkreślić, że pozew został wniesiony w maju 2009 r. a wyrok Sądu

Okręgowego zapadł w maju 2010 r. Odbyły się tylko dwie rozprawy, w tym jedna

przed Sądem Okręgowym, zaś całe akta liczą 250 stron. Wbrew twierdzeniom

powódki, sprawa nie była, więc nadmiernie skomplikowana i nie wymagała od jej

pełnomocnika szczególnego nakładu pracy. Ocena okoliczności, które decydują o

przyznaniu zwrotu kosztów procesu, należy do sądu rozpoznającego daną sprawę.

Bez wnikliwego porównania dwóch spraw nie można więc zasadnie powoływać się

na rozstrzygnięcie o kosztach w innej sprawie. Samo powołanie się przez powódkę

na

wyrok

Naczelnego

Sądu

Administracyjnego

nie

stanowi

wobec tego

żadnego argumentu, który mógłby być pomocny przy ocenie postanowienia Sądu

Okręgowego, zawartego w wyroku tego Sądu z dnia 25 października 2010 r.

Mając na względzie powyższe Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39814 k.p.c.

w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji.