I CZ 74/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 74/07

POSTANOWIENIE

Dnia 4 lipca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Lech Walentynowicz

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie ze skargi AB i DB

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego

w T.

z dnia 14 kwietnia 2004 r., sygn. akt[...],

wydanego w sprawie z powództwa SC

przeciwko AB, DB i DB

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 lipca 2007 r.,

zażalenia pozwanych AB i DB

na postanowienie Sądu Rejonowego w T.

z dnia 4 grudnia 2006 r., sygn. akt [...],

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

W dniu 5 czerwca 2006 r. pozwani DB, AB i DB wnieśli skargę o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w

T. z dnia 14 kwietnia 2004 r.

Zarządzeniem z dnia 14 lipca 2006 r. przewodniczący w Sądzie Rejonowym

w T. wezwał skarżących do usunięcia braków formalnych skargi przez

„przytoczenie podstaw skargi i ich uzasadnienie, uprawdopodobnienie grożącej

pozwanym szkody, wykazanie, że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający

wniesienie skargi i dołączenie trzech odpisów tak uzupełnionej skargi".

Postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2006 r. Sąd Rejonowy w T. odrzucił

skargę pozwanych. Sąd pierwszej instancji uznał, że uzupełniona skarga

w dalszym ciągu zawiera braki formalne, do których usunięcia skarżący zostali

wezwani.

Zażalenie pozwanych na wymienione postanowienie zostało odrzucone

postanowieniem Sądu Rejonowego w T. z dnia 4 grudnia 2006 r. ze względu na nie

uzupełnienie - mimo wezwania - braków pełnomocnictw udzielonych przez

skarżących adw. TK. Postanowienie to pozwani zaskarżyli zażaleniem.

Postanowieniem z dnia 5 marca 2007 r. Sąd Rejonowy w T. odrzucił

zażalenie pozwanego DB na powołane postanowienie z dnia 4 grudnia 2006 r. ze

względu na nie uiszczenie od niego należnej opłaty. Postanowienie to nie zostało

zaskarżone.

Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2007 r. Sąd Okręgowy w T. uznał się

niewłaściwym i zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji z dnia 4

grudnia 2006 r. przekazał do rozpoznania Sądowi Najwyższemu.

Pismem procesowym z dnia 14 maja 2007 r. pozwani cofnęli przedmiotową

skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Ze względu na nie zaskarżenie przez pozwanego DB postanowienia Sądu

Rejonowego w T. z dnia 5 marca 2007 r. postanowienie tego Sądu z dnia 4 grudnia

2006 r., zaskarżone rozpoznawanym zażaleniem, uprawomocniło się w stosunku

do tego skarżącego. W konsekwencji przedmiotem rozpoznania Sądu Najwyższego

może być wyłącznie zażalenie pozwanych AB i DB. Ponadto stwierdzić trzeba, że

bezskuteczne w stosunku do skarżącego DB pozostaje cofnięcie przedmiotowej

skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem powołanego wyroku Sądu

Rejonowego w T., gdyż nastąpiło po prawomocnym zakończeniu postępowania

zainicjowanego tą skargą.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że kompetencja sądu pierwszej lub

drugiej instancji do odrzucenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia tego sądu ogranicza się wyłącznie do przypadków

wskazanych w art. 4246 § 3 k.p.c. Odrzucenie skargi przez ten sąd może zatem

nastąpić wyłącznie wówczas, gdy nie została ona opłacona lub gdy strona - mimo

wezwania przez przewodniczącego - nie uzupełniła braków skargi. Podkreślić

trzeba, że w rachubę wchodzą tylko braki formalne pisma procesowego

wymienione w art. 4245 § 2 k.p.c., gdyż niespełnienie przez skarżącego wymagań

ujętych w art. 4245 § 1 k.p.c. stanowi brak nieusuwalny, powodujący odrzucenie

skargi

a

limine.

Odrzucenie

skargi

z

powodu

niespełnienia

wymagań

konstrukcyjnych określonych w art. 4245 § 1 k.p.c., a także z powodu uchybienia

terminowi

do

wniesienia

skargi

oraz

innych

przyczyn

wyłączających

jej

dopuszczalność (np. niezachowania przymusu adwokacko - radcowskiego, nie

wystąpienia szkody wskutek wydania zaskarżonego orzeczenia, nie wyczerpania

dostępnych środków prawnych i braku wyjątkowego wypadku przewidzianego

w art. 4241 § 2 k.p.c.), należy do wyłącznej kompetencji Sądu Najwyższego.

Przechodząc do oceny zażalenia pozwanych na postanowienie Sądu

pierwszej instancji z dnia 4 grudnia 2006 r., wskazać należy, że Sąd ten był co do

zasady uprawniony do dokonania oceny spełnienia wymagań formalnych zażalenia

na postanowienie tego Sądu z dnia 21 sierpnia 2006 r. o odrzuceniu skargi.

Obejmowało to również ocenę prawidłowości pełnomocnictwa do wniesienia tego

zażalenia i - w razie potrzeby - wezwanie do usunięcia dostrzeżonych w nim

braków. Niemniej jednak skarżące trafnie podniosły, że braki udzielonych przez nie

adw. TK pełnomocnictw, do których usunięcia wezwał przewodniczący w Sądzie

Rejonowym, w istocie nie wystąpiły. Z treści pełnomocnictw dołączonych do skargi

wynika bowiem jednoznacznie, że obejmują one postępowanie wywołane skargą o

stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Rejonowego w T. z dnia 14

kwietnia 2004 r., w tym postępowanie zażaleniowe na postanowienie o odrzuceniu

tej

skargi.

Uznać

trzeba

zatem,

że

zażalenie

odrzucone

zaskarżonym

postanowieniem z dnia 4 grudnia 2006 r. nie było dotknięte brakami formalnymi. W

konsekwencji, Sąd Rejonowy nie miał podstaw do zastosowania sankcji odrzucenia

zażalenia na postanowienie tego Sądu z dnia 21 sierpnia 2006 r. Rozpoznawane

zażalenie okazało się więc zasadne, a zaskarżone postanowienie należało uchylić.

Z podanych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 394 1 § 3

w zw. z art. 39815 § 1 k.p.c.).