I CZ 72/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 72/14 POSTANOWIENIE Dnia 14 listopada 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie:‎ SSN Józef Frąckowiak (przewodniczący)‎SSN Irena Gromska-Szuster‎SSN Dariusz Zawistowski (sprawozdawca) w sprawie z powództwa M. Y.‎przeciwko J. G.‎o zapłatę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym ‎w Izbie Cywilnej w dniu 14 listopada 2014 r.,‎zażalenia powódki na wyrok Sądu Apelacyjnego ‎z dnia 7 marca 2014 r., uchyla zaskarżony wyrok.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 7 marca 2014 r. uchylił ‎w części wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 13 kwietnia 2011 r. (pkt I a ‎i c) i w tym zakresie przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu w W. do ‎ponownego rozpoznania, uznając, że Sąd pierwszej instancji nie rozpoznał istoty ‎sprawy i nie przeprowadził postępowania dowodowego „w pełnym zakresie".W zażaleniu powódka zarzuciła naruszenie art. 386 § 1 w zw. z art. 39821 ‎i art. 39815 k.p.c., art. 217 § 2 w zw. z art. 391§ 1, art. 386 § 6 i art. 39821 k.p.c., art. ‎386 § 4 k.p.c. oraz art. 382 i art. 233 § 1 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. W oparciu o te ‎zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 386 k.p.c. Sąd drugiej instancji może wydać wyrok kasatoryjny jedynie w przypadkach określonych w § 2 i 4, a zatem pomijając przypadek ‎nieważności postępowania, w sytuacji nierozpoznania przez sąd pierwszej instancji ‎istoty sprawy lub w razie stwierdzenia potrzeby przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości.

Konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego, ‎nawet w znaczącym zakresie, nie uzasadnia uchylenia zaskarżonego apelacją ‎wyroku i przekazania sprawy z tego powodu do ponownego rozpoznania sądowi ‎pierwszej instancji. Nie uzasadniało zatem wydania zaskarżonego zażaleniem ‎wyroku stwierdzenie, że Sąd Okręgowy nie przeprowadził postępowania ‎dowodowego „ w pełnym zakresie", obejmującym istotne i sporne okoliczności. ‎Decydujące znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia zażalenia miała zatem ocena, ‎czy Sąd Okręgowy wydając w dniu 13 kwietnia 2011 r. wyrok uwzględniający ‎nieomal w całości powództwo o zapłatę, nie rozpoznał istoty sprawy.

Z tego punktu widzenia wymaga uwzględnienia, że postępowanie poprzedzające wydanie wyroku z dnia 13 kwietnia 2011 r. toczyło się ponad 5 lat, a w jego toku Sąd Okręgowy ‎oddalił zarzut braku jurysdykcji krajowej i przeprowadził postępowanie dowodowe obejmujące w szczególności zawnioskowane przez powódkę dowody ‎z dokumentów. W oparciu o nie przyjął, że pozwany i K. I. zawarli umowę ‎zlecenia, której pozwany nie wykonał należycie oraz skuteczny był przelew ‎wierzytelności wynikającej z tej umowy, dokonany pomiędzy K.

I. i powódką. ‎Sąd Okręgowy nie uwzględnił również zarzutu przedawnienia podniesionego przez ‎pozwanego. Uznał za niezasadne i oddalił z tego powodu powództwo wzajemne. ‎Nie ulega zatem wątpliwości, że Sąd Okręgowy rozpoznał żądanie pozwu ‎głównego i powództwo wzajemne merytorycznie, po dokonaniu w jego ocenie ‎niezbędnych ustaleń faktycznych, z uwzględnieniem żądań i stanowiska stron. Uwzględniając powyższe brak jest podstaw do podzielenia oceny Sądu ‎Apelacyjnego, że Sąd Okręgowy nie rozpoznał istoty sprawy.Z tych względów zażalenie było uzasadnione i zaskarżony wyrok ‎podlegał uchyleniu na podstawie art. 394 § 3 w zw. z art. 39815 § 1 k.p.c.