I CZ 71/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 71/11

POSTANOWIENIE

Dnia 28 września 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Wojciech Katner (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSA Agnieszka Piotrowska (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa J. W.

przeciwko Gminie Miasto R.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 28 września 2011 r.,

zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 25 marca 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 25 marca 2011 r. odrzucił skargę

kasacyjną strony pozwanej – Gminy Miasta R. od wyroku tego Sądu z dnia

9.12.2010 r. w sprawie z powództwa J. W. o zapłatę, którym oddalono apelację

powódki od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 21.06.2010 r., oddalającego

powództwo.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd drugiej instancji wskazał, że strona

pozwana wniosła skargę od korzystnego dla niej orzeczenia, nie godząc się z jego

uzasadnieniem i podnosząc, że zastosowana przez Sąd Apelacyjny argumentacja

jest dla Gminy niekorzystna, w czym upatrywała ona swojego interesu prawnego do

złożenia skargi (gravamen).

W ocenie Sądu Apelacyjnego nie doszło do pokrzywdzenia strony pozwanej

zaskarżonym wyrokiem, skoro wniosła ona o oddalenie apelacji powódki i Sąd

Odwoławczy orzekł zgodnie z tym żądaniem. Stronie pozwanej nie przysługiwało

uprawnienie do jego zaskarżenia, co skutkowało odrzuceniem skargi kasacyjnej

jako niedopuszczalnej na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c.

W zażaleniu strona pozwana zarzuciła naruszenie art. 398 6 § 2 k.p.c., przez

bezzasadne uznanie jej skargi kasacyjnej za niedopuszczalną i wniosła

o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W dawniejszym orzecznictwie prezentowany był pogląd, według którego

interes

prawny

we

wniesieniu

środka

zaskarżenia

nie

jest

przesłanką

dopuszczalności tego środka, ale jest przesłanką merytoryczną jego skuteczności

(por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 1971 r., III CZP 79/71, OSNCP

1972, z. 6, poz. 101).

Obowiązujący de lege lata model polskiego procesu cywilnego skłania do

przyjęcia odmiennego zapatrywania, a mianowicie, że warunkiem dopuszczalności

zaskarżenia orzeczenia jest interes skarżącego w tym zaskarżeniu, zachodzący

w wypadku tzw. gravamen, polegającego – najogólniej mówiąc – na niezgodności

orzeczenia z żądaniem zgłoszonym w procesie przez stronę (por. postanowienie

SN z dnia 5.09.1997 r., III CKN 152/97, Lex nr 50615).

Skarga kasacyjna przysługuje stronie „pokrzywdzonej” rozstrzygnięciem

Sądu drugiej instancji, a więc stronie, która nie utrzymała się ze swoimi żądaniami

i wnioskami. Tymczasem strona pozwana od początku wnosiła o oddalenie

powództwa J. W. oraz przed Sądem drugiej instancji o oddalenie jej apelacji od

korzystnego dla strony pozwanej wyroku Sądu Okręgowego. Zaskarżony skargą

kasacyjną wyrok Sądu Apelacyjnego odpowiada więc w całości żądaniu strony

pozwanej, co skargę kasacyjną czyni niedopuszczalną.

Podnieść ponadto należy, że nie jest dopuszczalna skarga kasacyjna od

uzasadnienia wyroku, tak więc niezależnie od braku gravaminis także i z tej

przyczyny nie mogłyby odnieść skutku zarzuty odnoszące się do argumentacji

Sądu

drugiej

instancji,

decydującej

o

oddaleniu

apelacji

powódki

(por. postanowienie SN z dnia 4.09.2009 r., III CZ 36/09, Lex nr 578839).

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art. 39814 k.p.c.

orzeczono jak w sentencji.