I CZ 71/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 71/10

POSTANOWIENIE

Dnia 30 września 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący)

SSN Katarzyna Tyczka-Rote (sprawozdawca)

SSN Bogumiła Ustjanicz

w sprawie z wniosku T. D.

przy uczestnictwie T. D.

o podział majątku wspólnego,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 września 2010 r.,

na skutek zażalenia wnioskodawcy

na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt Wsc (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w P. odrzucił skargę kasacyjną

wnioskodawcy wniesioną od orzeczenia tego Sądu z dnia 16 marca 2010 r. Sąd uznał,

że wartość przedmiotu zaskarżenia nie sięga wielkości wymaganej przez art. 519 1 § 2

k.p.c., aby skarga kasacyjna w sprawie o podział majątku między małżonkami była

dopuszczalna i wyjaśnił, że wprawdzie skarżący oszacował tę wartość jako równą

całemu majątkowi podlegającemu podziałowi (178 520 zł), ale w rzeczywistości

zaskarżył rozstrzygnięcie jedynie w części – w zakresie ustalenia nierównych udziałów

w majątku wspólnym. Odwołując się do stanowiska Sądu Najwyższego, zgodnie z

którym do sądu w tzw. sprawach działowych należy nie tylko ustalenie wartości majątku

podlegającego podziałowi, ale także wartości przedmiotu zaskarżenia kasacyjnego, Sąd

Okręgowy wskazał, że zakwestionowane przez skarżącego orzeczenie o ustaleniu

nierównych udziałów byłych małżonków w majątku wspólnym w zestawieniu

z postulowanym przez niego przyjęciem równych udziałów powoduje, że wartość

przedmiotu zaskarżenia wynosi 29.753 zł.

Wnioskodawca w zażaleniu domagał się uchylenia powyższego postanowienia,

zarzucając błędy w ustaleniach faktycznych, polegające na przyjęciu, że skarga

kasacyjna nie została skierowana przeciwko całości rozstrzygnięcia. Wyjaśnił, że

zaskarżył orzeczenie o oddaleniu jego apelacji bez ustosunkowania się do wszystkich

zarzutów apelacyjnych, a ponadto, że domagał się ustalenia nierównych udziałów w

rozmiarze 2/3 dla siebie i 1/3 dla uczestniczki oraz zakwestionował zasadność rozłożenia

należnej mu od uczestniczki spłaty na raty.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarżący nie kwestionuje trafnie przyjętego przez Sąd Okręgowy poglądu,

że prawidłowość wskazanej przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia podlega

kontroli sądu. Podnosi jedynie, że w rozpatrywanym wypadku tak ustalona wartość

odpowiada wskazanej przez niego w skardze.

Jego stanowisko nie jest jednak słuszne w świetle treści złożonej przez niego

skargi kasacyjnej. Zakres zaskarżenia tą skargą Sąd Okręgowy określił na podstawie

analizy jej podstawy, wniosku o przyjęcie do rozpoznania i uzasadnienia podstawy oraz

wniosku. Argumentacja wnioskodawcy uprawnia do stwierdzenia, że skarżący atakuje

jedynie orzeczenie o ustaleniu nierównych udziałów i optuje za przyjęciem równego

rozdysponowania majątku między stronami. Skarżący wyraźnie zaznacza, że nie

kwestionuje ustalonego przez obydwa Sądy składu majątku wspólnego. Jeśliby więc

nawet przyjąć, że – wbrew podnoszonym argumentom – dąży jednak do ustalenia

nierównych udziałów (2/3 do 1/3) na swoją korzyść i podważa zasadność rozłożenia na

raty spłaty – to i tak wartość przedmiotu zaskarżenia odpowiadałaby maksymalnie

kwocie 117.534 zł. Byłaby więc także niższa od wymaganej przez art. 5191 § 2 k.p.c.

kwoty 150.000 zł.

Z tego względu zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a zażalenie

wnioskodawcy podlega oddaleniu na podstawie art. 394 1 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814

k.p.c.