I CZ 71/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 71/07

POSTANOWIENIE

Dnia 29 czerwca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Żyznowski (przewodniczący)

SSN Józef Frąckowiak (sprawozdawca)

del. SSA Marta Romańska

w sprawie z wniosku WM

przy uczestnictwie AM, SM i WM

o stwierdzenie nabycia spadku,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 29 czerwca 2007 r.,

zażalenia uczestnika postępowania WM

na postanowienie Sądu Okręgowego w T.

z dnia 5 kwietnia 2007 r., sygn. akt [..],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2007 r. Sąd Okręgowy w T. odrzucił

skargę kasacyjną uczestnika postępowania WM wniesioną na postanowienie tego

Sądu z dnia 21 grudnia 2006 r. w przedmiocie oddalenia apelacji, wniesionej od

postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia 7 marca 2006 r., w którym Sąd I

instancji stwierdził, że spadek po GM nabył WM w całości. Sąd Okręgowy uznał, że

w sprawie znajduje zastosowanie art. 149 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w

sprawach cywilnych z 28 lipca 2005 r. i przyjął, że skarga kasacyjna uczestnika,

złożona przez reprezentującego go adwokata, nie została należycie opłacona.

Uiszczono bowiem opłatę w znakach w wysokości 30 zł, a zgodnie z art. 50

przywołanej ustawy o kosztach sądowych należało wnieść opłatę w wysokości 100

zł.

Postanowienie to wnioskodawca zaskarżył zażaleniem wnosząc o jego

uchylenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

O zwolnieniu od kosztów sądowych orzeka sąd. Jeżeli wiec, tak jak

w rozpoznawanej sprawie, brak jest postanowienia sądu, które zwalniałoby

uczestnika postępowania z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, to brak

podstaw, aby przy sporządzaniu skargi kasacyjnej uznawać, że takie zwolnienie mu

przysługuje. Pełnomocnik uczestnika, który miał dostęp do akt i stwierdził, że jego

mocodawca nie został zwolniony od kosztów sądowych, nie miał podstaw do

uznania, że jego mocodawca został zwolniony od kosztów sądowych, skoro

ustanowiono dla niego pełnomocnika z urzędu. W tej sytuacji był zobowiązany,

zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r., o kosztach sądowych, do

opłacenia skargi w wysokości wyższej niż kwota 30 zł.

Nie jest też trafny obszerny wywód, zawarty w uzasadnieniu zażalenia,

jakoby w razie nienależytego opłacenia skargi kasacyjnej zastosowanie miałby

znaleźć art. 1302 § 2 k.p.c. Jak wynika jednoznacznie z art. 1302 § 3 k.p.c. skarga

kasacyjna nie opłacona, podlega odrzuceniu bez wzywania przez sąd. Za nie

opłaconą skargę kasacyjna należy rozumieć zarówno taką od której nie uiszczono

żadnej opłaty, jak i skargę od której wniesiono opłatę niepełną. W obu tych

sytuacjach od skargi kasacyjnej nie uiszczono bowiem należnej opłaty, do czego

zobowiązuje stronę działającą przez profesjonalnego pełnomocnika art. 130 2 § 3

k.p.c.

Mając na uwadze, że zarzuty podniesione w zażaleniu okazały się

nieuzasadnione Sąd Najwyższy, na podstawie art. 398 14 k.p.c. w związku z art.

3941 § 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji.