I CZ 70/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 70/13

POSTANOWIENIE

Dnia 4 lipca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Wojciech Katner (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi R. P. o wznowienie postępowania

w sprawie z powództwa R. P.

przeciwko Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu

o odszkodowanie i rentę, zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu

Apelacyjnego z dnia 29 lutego 2012 r.,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 lipca 2013 r.,

zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 5 listopada 2012 r.,

1) oddala zażalenie,

2) zasądza od skarżącego na rzecz Ubezpieczeniowego

Funduszu Gwarancyjnego kwotę 1800,- (jeden tysiąc

osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania

wywołanego zażaleniem,

3) przyznaje adwokatowi R. S. kwotę 1800,- (jeden tysiąc

osiemset) złotych od Skarbu Państwa Sądu Apelacyjnego,

tytułem

wynagrodzenia

za

udzielenie

skarżącemu

nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu, powiększoną o

podatek VAT.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 5 listopada 2012 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

R. P. o wznowienie postępowania w sprawie przeciwko Ubezpieczeniowemu

Funduszowi Gwarancyjnemu o odszkodowanie i rentę, zakończonej wyrokiem

Sądu Apelacyjnego z dnia 29 lutego 2012 r. Skarżący uzasadnił skargę

nieważnością

postępowania

w

zakończonej

sprawie,

ze

względu

na

niepowiadomienie go przez Sąd drugiej instancji o terminie rozprawy apelacyjnej i

terminie ogłoszenia wyroku, bez ustanowienia dla niego z urzędu wskazanego

pełnomocnika. Odrzucając skargę Sąd Apelacyjny wskazał, że podstawa

wznowienia wskazana przez skarżącego nie występuje w sprawie, przedstawiając

wywód na rzecz wniosku, że postępowanie nie było dotknięte nieważnością. W

konsekwencji orzekł o odrzuceniu skargi.

W zażaleniu skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art.

410 k.p.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na dokonaniu

merytorycznej oceny skargi o wznowienie postępowania na etapie badania, czy

została ona oparta na ustawowej podstawie. Skarżący wniósł o uchylenie

zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

i przyznania

wynagrodzenia

pełnomocnikowi

ustanowionemu

z

urzędu

i nieopłaconego.

W odpowiedzi na zażalenie pozwany wniósł o jego oddalenie i zasądzenie

od powoda kosztów postępowania zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Nie można podzielić twierdzenia skarżącego, by odrzucając skargę

o wznowienie postępowania, Sąd Apelacyjny dokonał niedopuszczalnej na tym

etapie, merytorycznej kontroli treści skargi. Zgodnie z dominującym stanowiskiem

orzecznictwa,

na

etapie

badania

dopuszczalności

skargi

o

wznowienie

postępowania sąd powinien ocenić nie tylko, czy w uzasadnieniu skargi wskazano

prawidłowe podstawy wznowienia, lecz także, czy podstawy te rzeczywiście

występują (tak m.in. Sąd Najwyższy w postanowieniach: z dnia 25 maja 2012 r.,

I CZ 35/12, nie publ., z dnia 14 września 2012 r., I CZ 44/12, nie publ. oraz z dnia

10 października 2012 r., I CZ 104/12, nie publ.). Innymi słowy, oznacza to

konieczność zweryfikowania, czy powołane przesłanki wznowienia odpowiadają

przytoczonemu na ich rzecz uzasadnieniu. W rezultacie konieczne jest odniesienie

się do merytorycznej warstwy skargi o wznowienie postępowania oraz dokonanie

jej oceny na tle okoliczności sprawy.

Uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie wskazuje, by orzekając

o odrzuceniu skargi, Sąd Apelacyjny przekroczył granice kontroli, jaka mogła zostać

dokonana przy ocenie jej dopuszczalności. Jego postępowanie odpowiada

dotychczasowemu stanowisku orzecznictwa co do sposobu stosowania w tym

zakresie art. 410 § 1 k.p.c.

Z tych powodów zarzuty zażalenia nie mogły zostać uwzględnione.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3

k.p.c. orzeczono jak w postanowieniu, o kosztach postępowania rozstrzygając na

podstawie art. 98 § 1 i art. 109 § 1 k.p.c. w związku z art. 406 k.p.c. oraz § 19 i 20

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 461 – tj.).