I CZ 70/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 70/11

POSTANOWIENIE

Dnia 21 września 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący)

SSN Bogumiła Ustjanicz (sprawozdawca)

SSA Marek Machnij

w sprawie z powództwa Skarbu Państwa - Ministra Pracy i Polityki Społecznej

przeciwko Stowarzyszeniu Szkoła ,,B." - Centrum Integracji Społecznej z siedzibą

w P.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 21 września 2011 r.,

zażalenia strony pozwanej na postanowienie

Sądu Apelacyjnego

z dnia 11 kwietnia 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną

pozwanego Stowarzyszenia Szkoła „B." -Centrum Integracji Społecznej w P. od

postanowienia tego Sądu z dnia 7 marca 2011 r. Przedmiotem zaskarżenia jest

postanowienie, którym Sąd drugiej instancji oddalił zażalenie pozwanego na

postanowienie Sądu pierwszej instancji, orzekające o kosztach postępowania,

zawarte w wyroku tego Sądu z dnia 15 lipca 2010 r. oraz nie obciążył skarżącego

kosztami postępowania zażaleniowego. Skarga kasacyjna skierowana do tego

postanowienia jako niedopuszczalna została odrzucona.

Pozwany w zażaleniu domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia

i przekazania

sprawy

do

ponownego

rozpoznania

Sądowi

Apelacyjnemu,

zarzucając że orzeczenie to ma charakter kasacyjny, ponieważ jest ostatecznym

rozstrzygnięciem

w

sprawie.

Nietrafne

jest

natomiast

stanowisko

Sądu

Apelacyjnego, uznające skargę kasacyjną za niedopuszczalną.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem prawnym służącym,

stosownie do art. 3981 § 1 k.p.c., od wydanego przez sąd drugiej instancji

prawomocnego wyroku lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu lub

umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie. Przepis ten określa

substrat zaskarżenia skargą kasacyjną oraz ograniczenie dopuszczalności kontroli

kasacyjnej ze względu na rodzaj wydanego orzeczenia. W odniesieniu do

postanowień wydawanych w postępowaniu procesowym, przewiduje zatem

możliwość zaskarżenia tylko dwóch wymienionych ich rodzajów. Nie należy do nich

postanowienie orzekające o kosztach procesu, wydane przez sąd drugiej instancji

w następstwie rozpoznania zażalenia na postanowienie orzekające o kosztach

procesu, zawarte w wyroku sądu pierwszej instancji. Nie ma znaczenia,

że kwestionowane postanowienie jest orzeczeniem kończącym postępowanie

w przedmiocie orzekania o kosztach procesu związanych z postępowaniem przed

sądem pierwszej instancji, skoro nie należy do postanowień wymienionych

w powołanym przepisie. Nie stanowi ono orzeczenia kończącego postępowanie

w sprawie poddanej pod osąd, ponieważ dotyczy rozstrzygnięcia w pewnym jedynie

fragmencie sprawy. Tego rodzaju postanowienie wydane przez sąd pierwszej

instancji podlega zaskarżeniu zażaleniem, jeżeli strona nie składa środka

zaskarżenia co do istoty sprawy (art. 394 § 1 pkt 9 k.p.c.). Nie została przewidziana

możliwość

zaskarżenia

postanowienia

sądu

drugiej

instancji

wydanego

w następstwie rozpoznania zażalenia na to postanowienie (art. 394 1 § 1 pkt 2

k.p.c.). Wynika stąd, że zaskarżenie postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia

7 marca 2011 r. jest niedopuszczalne co do zasady skargą kasacyjną, jak

i zażaleniem.

Z powyższych względów pozbawione uzasadnionych podstaw zażalenie

podlegało oddaleniu na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.