I CZ 70/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 70/10

POSTANOWIENIE

Dnia 22 lipca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Irena Gromska-Szuster

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie z wniosku D. Z.

przy uczestnictwie B.(...) Ltd. z siedzibą w N., Republika C.(…)

o udzielenie zabezpieczenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 lipca 2010 r.,

zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 12 marca 2010 r., sygn. akt VI ACz (…), w zakresie dotyczącym kosztów

postępowania (pkt 2),

zmienia zaskarżone postanowienie w ten sposób, że wniosek uczestnika

postępowania o zasądzenie kosztów postępowania przed Sądem Apelacyjnym

oddala.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 12 marca 2010 r. Sąd Apelacyjny w wyniku zażalenia

uczestnika postępowania zmienił zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji i

wniosek wierzycielki D. Z. o udzielenie zabezpieczenia oddalił, zasądzając jednocześnie

od niej na rzecz uczestnika postępowania koszty postępowania drugoinstancyjnego.

W zażaleniu wierzycielka, powołując się na art. 745 § 1 k.p.c., domaga się

zmiany zaskarżonego postanowienia Sądu

Apelacyjnego w części dotyczącej

rozstrzygnięcia o kosztach postępowania i oddalenia wniosku uczestnika postępowania

w tym zakresie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 745 § 1 k.p.c., o kosztach postępowania zabezpieczającego sąd

rozstrzyga w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie, a o kosztach

postępowania zabezpieczającego później powstałych rozstrzyga na wniosek strony sąd,

który udzielił zabezpieczenia. W postępowaniu zabezpieczającym, czego nie uwzględnił

Sąd

Apelacyjny,

zasadą

jest

pozostawianie

rozstrzygnięcia

o

kosztach

tego

postępowania sądowi, który będzie rozstrzygał zasadniczy spór między stronami i

wydawał orzeczenie kończące postępowanie. Procesowy wynik tego sporu decyduje

bowiem o sposobie rozliczenia stron z tytułu całości poniesionych przez nie kosztów

postępowania sądowego.

Skoro więc zażalenie okazało się uzasadnione, należało na podstawie art. 386 §

1 w związku z art. 39821 § 1 oraz art. 3941 § 2 i art. 13 § 2 k.p.c., orzec, jak w sentencji.