I CZ 70/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 70/07

POSTANOWIENIE

Dnia 20 lipca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Antoni Górski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Józef Frąckowiak

SSN Maria Grzelka

w sprawie z powództwa Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazownictwa S.A.

przeciwko Przedsiębiorstwu Inwestycyjnemu G. Spółce z o.o.

o stwierdzenie nieważności ewentualnie uchylenie uchwały,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 20 lipca 2007 r.,

zażalenia strony powodowej

na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 10 stycznia 2007 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z 10 stycznia 2007 r. Sąd Apelacyjny odrzucił apelację

powoda Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazownictwa S.A. w części dotyczącej

rozstrzygnięcia o żądaniach stwierdzenia nieważności ewentualnie uchylenia

uchwały Zgromadzeniach Wspólników Nr 1, 6 i 8 podjętych w dniu 23 kwietnia 2004

r. przez Zwyczajne Zgromadzenie Wspólników Przedsiębiorstwa Inwestycyjnego

„G.” Sp. z o.o., z powodu nieopłacenia apelacji w należnej wysokości. W zażaleniu

powód wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wyrokiem z dnia 7 marca 2006 r. Sąd Okręgowy w W. oddalił powództwo

Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazownictwa S.A. o stwierdzenie nieważności

uchwał ewentualnie o uchylenie uchwał nr 1, 5, 6 i 8, podjętych przez Zwyczajne

Zgromadzenie Wspólników spółki Przedsiębiorstwo Inwestycyjne „G.” Sp. z o.o. Od

wniesionej przez powoda apelacji uiszczono opłatę w wysokości 8.000 zł,

przyjmując, że opłata stała, wyliczona na podstawie art. 29 pkt 3 ustawy o

kosztach, przewidującego obowiązek uiszczenia opłaty od pozwu w sprawie

uchylenia uchwały organu spółki w wysokości 2.000 zł, dotyczy każdej z

zaskarżonych uchwał z osobna. Sąd Apelacyjny uznał, że w przypadku wniesienia

powództwa o stwierdzenie nieważności uchwały organu spółki, wysokość opłaty

zależy od charakteru skarżonej uchwały. Stwierdził zatem, że od uchwał o

charakterze majątkowym należy pobrać opłatę stosunkową, natomiast od uchwał o

charakterze niemajątkowym opłatę stałą, przewidzianą w art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy

o kosztach. W związku z powyższym przyjął, że od uchwał nr 1, 6 oraz 8

pełnomocnik apelującego obowiązany był wnieść opłaty stosunkowe, których

nieuiszczenie w należnej wysokości powoduje, zgodnie z art. 130 2 § 3 k.p.c.,

odrzucenie środka odwoławczego.

Przedmiotem zaskarżenia były uchwała dotycząca umorzenia udziałów

nabytych przez sp. z o.o. „G.” od A. B. (uchwała nr 1),

uchwała dotycząca

udzielenia absolutorium prezesowi zarządu S. J. (uchwała nr 5), uchwała dotycząca

wyrażenia zgody na umowę pożyczki zawartą przez spółkę ze S. J. (uchwała nr 6)

oraz uchwała w sprawie dopłat (uchwała nr 8).

Należy zwrócić uwagę, że rozpatrujący sprawę w I instancji Sąd Okręgowy

uznał, że wszystkie wskazane w pozwie roszczenia mają charakter niemajątkowy.

Świadczy o tym brak wezwania powoda do podania wartości przedmiotu sporu,

wezwanie go do uiszczenia tymczasowego wpisu od pozwu w wysokości 500 zł

(k. - 51), jak również to, że w wyroku z dnia 7 marca 2006 r. Sąd ustalił wpis

ostateczny w kwocie 2.000 zł (k. - 432), wskazując jako podstawę tego

rozstrzygnięcia art. 31 ust. 1 ustawy o kosztach w sprawach cywilnych z 1967 r.

Powód, wnosząc apelację, zastosował się lojalnie w stosunku do ustalonej

przez Sąd Okręgowy kwalifikacji sprawy; nie miał zresztą interesu w jej

kwestionowaniu. Na postawie dokonywanych przez sąd czynności skarżący miał

prawo oczekiwać, że sąd podzielił jego zapatrywanie co do niemajątkowego

charakteru zgłoszonych roszczeń. Nie ulega wątpliwości, że Sąd Apelacyjny,

działający jako sąd II instancji, miał prawo i obowiązek zweryfikowania charakteru

sprawy oraz sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia. Decydujące znaczenie

ma bez wątpienia prawidłowa kwalifikacja sprawy, a nie wadliwy stan, powstały

w wyniku niewłaściwego trybu urzędowania w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.

W zaistniałej sytuacji, w związku ze zweryfikowaniem charakteru niektórych

roszczeń zgłoszonych w pozwie, niezbędne jednakże było wezwania skarżącego

do uiszczenia opłaty w należnej wysokości (art. 130 § 5 k.p.c.), czego Sąd ten nie

uczynił. Odrzucenie apelacji było więc przedwczesne, co skutkowało uchylenie

skarżonego postanowienia.

Wobec powyższego analizowanie dalszych podniesionych w zażaleniu

zarzutów i przytoczonej argumentacji staje się zbędne.

Z tych przyczyn orzeczono jak w postanowieniu (art. 394 1 § 2 w zw. z art.

39815 k.p.c.).