I CZ 7/97 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 7/97

POSTANOWIENIE

Dnia 6 marca 1997 r.

Sąd Najwyższy Izba Cywilna

w składzie następującym:

Przewodniczący: Prezes SN - T. Ereciński (spraw.)

Sędziowie:

SN - G. Filcek

SA - T. Domińczyk

po rozpoznaniu w dniu 6 marca 1997 roku

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z wniosku G. S.

z udziałem L. i N. S.-S.

o ustalenie sposobu korzystania

na skutek zażalenia uczestników postępowania

na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w S.

z dnia 22 listopada 1996 roku, sygn. akt II Ca […]

postanawia:

oddalić zażalenie.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Wojewódzki w S. odrzucił kasację

od postanowienia tegoż Sądu z 27.IX.1996 r. oddalającego rewizję uczestników

postępowania L. i N. S.-S. od postanowienia sądu I instancji. W uzasadnieniu

sąd odwoławczy wskazał, że przedmiotem rozstrzygnięcia w sprawie było

ustalenie sposobu korzystania z nieruchomości, a kasacja w takich sprawach

nie przysługuje.

Skarżący zarzucił oparcie postanowienia na nieistniejącym przepisie art.

5935 kpc oraz naruszeniu art. 5191 § 2 pkt 1 przez przyjęcie, że podział

nieruchomości quoad usum nie mieści się w pojęciu spraw dotyczących zarządu

związanego ze współwłasnością i wnosił o zmianę zaskarżonego postanowienia

poprzez przyjęcie wniesionej kasacji”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżone postanowienie oparte zostało na art. 393 5 kpc. Powołanie przepisu

art. 5935 było oczywistą omyłką drukarską. Na marginesie tylko można

wskazać, że skarżący podobnie powołuje się na nieistniejący art. 519 § 2 kpc

(chodzi oczywiście o art. 5191 § 2 kpc).

Z art. 5191 § 2 pkt 1 kpc wynika, że kasacja nie przysługuje w sprawach

dotyczących zarządu związanego ze współwłasnością lub użytkowaniem.

Trudno podzielić pogląd skarżącego, że przepis ten „sformułowany jest

niezwykle nieprecyzyjnie”. Kwestionowanego sformułowania używa bowiem

tytuł rozdziału 3 działu III tytułu II księgi drugiej kpc. (art. 611-616). Wywieść z

tego można, że zamiarem ustawodawcy było stwierdzenie, iż niedopuszczalne

jest wnoszenie kasacji w sprawach rozpoznawanych w postępowaniu

nieprocesowym z zakresu prawa rzeczowego w rozumieniu przepisów art. 611616 kpc.

Nie ulega wątpliwości że współwłaściciel rzeczy może wystąpić, na

podstawie prawa materialnego, o wyznaczenie zarządcy przez sąd: jeżeli nie

można uzyskać zgody większości współwłaścicieli w istotnych sprawach

dotyczących zarządu rzeczą lub jeżeli większość współwłaścicieli narusza

zasady prawidłowego zarządu lub krzywdzi mniejszość. Właściciel zaś rzeczy

obciążonej użytkowaniem może żądać z ważnych przyczyn od użytkownika

zabezpieczenia, a po bezskutecznym upływie terminu - wyznaczenia przez sąd

zarządcy, (por. art. 269 kc). Przy zastosowaniu przepisów o zarządzie rzeczą

wspólnie rozstrzygać także można w postępowaniu nieprocesowym spory

wynikłe między współużytkownikami wieczystymi co do zakresu korzystania

każdego z nich z działki oddanej im w wieczyste użytkowanie (tak SN w

uchwale III CZP 82/72, OSNCP 1973, poz. 125)

W szczególności orzekanie sądu co do wykonywania zarządu przez

właścicieli rzeczy może dotyczyć rozporządzeń i czynności wskazanych w art.

199 i 201-202 k.c.

Ponadto należy przyjąć, że każdy ze współwłaścicieli (art. 206 k.c.), może

żądać, aby współwłaściciele podjęli decyzję co do wydzielenia wszystkim lub

niektórym z nich części rzeczy do tymczasowego osobnego użytku. W razie

odmowy podjęcia takiej decyzji albo podjęcia decyzji krzywdzącej, Sąd na

żądanie współwłaściciela może wydać w tym przedmiocie odpowiednie

orzeczenie. Decyzja współwłaścicieli o sposobie takiego rozdzielnego

korzystania (podział quad usum) jest z reguły czynnością zwykłego zarządu (i

taką była w niniejszej sprawie) i w konsekwencji podstawą rozstrzygnięcia

przez sąd żądania współwłaściciela jest przepis art. 201 k.c. Sprawy oparte na

tej podstawie, należą - zgodnie z art. 616 kpc do postępowania nieprocesowego

(Zob. także Orzeczenia SN: z 8.I.1980 r. III CZP 80/79, OSNCP 1980, nr 9, poz.

157 i z 25.I.1981 r. III CRN 263/80, OSPiKA 1981, nr 7-8, poz. 136).

W rezultacie decyduje to o niedopuszczalności kasacji na podstawie art.

5191 § 2 pkt 1 kpc.

Z tych względów zażalenie na odrzucenie kasacji jako nieuzasadnione

należało oddalić na podstawie art. 39318 w zw. z art. 39319, 397 § 2 i 385 kpc.

aw

jg