I CZ 7/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 7/06

POSTANOWIENIE

Dnia 2 marca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Gerard Bieniek (przewodniczący)

SSN Maria Grzelka (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie ze skargi L. W. o wznowienie postępowania w sprawie

z powództwa L. W.

przeciwko P. S.A. w Warszawie Regionalny Oddział Przesyłu w T.

o zakazanie ewentualnie o zobowiązanie oraz zapłatę,

zakończonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego w R.

z dnia 1 kwietnia 2004 r., sygn. akt I ACa …/04,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 2 marca 2006 r.,

zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Apelacyjnego w R.

z dnia 5 grudnia 2005 r., sygn. akt I ACa …/05,

1. oddala zażalenie,

2. przyznaje

adwokatowi

B.

S. prowadzącej

Kancelarię

Adwokacką w R. od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w R.

kwotę 1.800,- złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej

udzielonej wnoszącemu skargę

o wznowienie

postępowania z urzędu w postępowaniu zażaleniowym

przed Sądem Najwyższym.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny w R. odrzucił skargę powoda

o wznowienie postępowania w sprawie I ACa …/04 Sądu Apelacyjnego w R.

uznając, że skarga nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia; w

szczególności, niezadowolenie z poczynań pełnomocnika procesowego oraz

zarzuty, które były wcześniej badane w postępowaniu sądowym nie stanowią takiej

podstawy.

W zażaleniu powód zarzucił, że Sąd Apelacyjny przedwcześnie odrzucił

skargę bez merytorycznego jej rozpoznania i bez uzasadnienia przyczyn, dla

których uznał, iż podniesione przez skarżącego zarzuty i argumenty zostały

wcześniej zbadane a także, że nie zachodzi podstawa wznowienia przewidziana w

art. 401 pkt 2 k.p.c. Ponadto, podniósł, że zaskarżone postanowienie narusza art.

91 pkt 1 k.p.c. przez niezawiadomienie pełnomocnika powoda ustanowionego

z urzędu o toczącej się sprawie o wznowienie postępowania oraz art. 403 § 1 i 2

k.p.c.

przez

bezzasadne

pominięcie

opisanych

w

skardze

okoliczności

wskazujących na to, że przy pierwszym rozpoznaniu sprawy wyrok został oparty na

dokumencie podrobionym i przerobionym jak również nieuwzględnienie nowej

okoliczności, na którą nie mógł powołać się wcześniej, tj. orzeczenia Sądu

Najwyższego z dnia 22 kwietnia 2005 r. II CK 594/04 rozstrzygającego pozytywnie

o możliwości domagania się przez właściciela nieruchomości przesunięcia

urządzeń do przesyłania ciepła, gazu, prądu elektrycznego itp.

Sąd Najwyższy uznał zażalenie za bezzasadne.

Skuteczne powołanie się w skardze o wznowienie postępowania na

podstawę przewidzianą w art. 401 pkt 2 k.p.c. wymaga wskazania m.in. takich

okoliczności, które przesądzają o braku należytej reprezentacji lub o pozbawieniu

możności

działania

wskutek

naruszenia

przepisów

prawa.

Na

tego

rodzaju okoliczności skarżący się nie powoływał, przeciwnie – przyznał, że

w sprawie I C …/00 Sądu Okręgowego w R. oraz przed Sądem odwoławczym był

reprezentowany przez należycie umocowanego profesjonalnego pełnomocnika.

Wyczerpywało to wymóg właściwej reprezentacji, a jednocześnie wykluczało

ocenę, że powód był pozbawiony możności obrony swoich praw. Bez znaczenia w

tym zakresie było przekonanie powoda, że reprezentujący go na rozprawach

bezpośrednio

poprzedzających

wyroki

Sądu

pierwszej

i

drugiej

instancji

pełnomocnicy spełniali swoją funkcję nie dość skutecznie. Na inne okoliczności,

które miałyby wskazywać na pozbawienie skarżącego możności obrony jego praw

wnoszący skargę się nie powoływał. Za taką nie mogła być uznana odmowa ze

strony Sądu dopuszczenia go osobiście do głosu. Wszystko, co powód zamierzał

uświadomić Sądowi, a co byłoby w sprawie istotne, mógł on przekazać za

pośrednictwem swojego pełnomocnika. Możność obrony miał więc powód

zapewnioną i wynikało to już z samych jego twierdzeń zawartych w skardze.

Również co do oparcia wyroku w sprawie I C …/00 Sądu Okręgowego w R. na

dokumencie „podstępnie przerobionym” z twierdzeń przytoczonych w skardze

wynikało, że skarżący kwestionuje wiarygodność i moc dowodową opinii

Politechniki R. z dnia 7 lipca 1999 r. oraz opinii Instytutu z K. wykorzystanych przez

Sąd

jako materiał dowodowy. Nie wyczerpywało to ustawowej podstawy

wznowienia wymienionej w art. 403 § 1 pkt 1 k.p.c.

Z przedstawionych względów za trafne należało uznać stanowisko Sądu

Apelacyjnego w zaskarżonym postanowieniu, że skarga nie została oparta na

ustawowych podstawach i jako taka podlegała odrzuceniu (art. 410 § 1 k.p.c.).

Wbrew zarzutom zażalenia odrzucenie skargi nie tylko nie wymagało

merytorycznego jej rozpoznania, lecz przeciwnie – powinno właśnie ograniczać się

do

badania

formalnych

przesłanek

warunkujących

dopuszczalność

skargi

o wznowienie postępowania. Również oczywiście bezzasadny był zarzut zażalenia

co do naruszenia art. 91 pkt 1 k.p.c. Uprawnienie pełnomocnika procesowego

ustanowionego z urzędu do występowania w imieniu mocodawcy nie ogranicza,

w przypadku skargi o wznowienie postępowania, zdolności postulacyjnej samego

mocodawcy, ani nie nakłada na sąd obowiązku zawiadomienia pełnomocnika

o wniesieniu skargi osobiście przez mocodawcę; w żadnym też razie obowiązek

taki nie wynika z art. 91 pkt 1 k.p.c. Co do okoliczności wydania przez Sąd

Najwyższy wyroku w sprawie II CK 594/04, wypada jedynie stwierdzić,

że oczywiście nie był to nowy fakt ani nowy środek dowodowy (art. 403 § 2 k.p.c.).

Równie oczywiste w świetle art. 405 k.p.c. powinno być, że właściwym do

rozpoznania skargi o wznowienie postępowania był Sąd Apelacyjny w R. Żalący się

nie zaprzeczył, iż skarga dotyczyła postępowania zakończonego wyrokiem Sądu

Apelacyjnego w R. z dnia 1 kwietnia 2004 r. I ACa …/04 (tak przyjął Sąd Apelacyjny

w zaskarżonym postanowieniu). Ten sąd, orzekając o oddaleniu apelacji, orzekł w

ten sposób merytorycznie o żądaniu powoda i był sądem orzekającym co do istoty

sprawy.

Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji

(art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).