I CZ 69/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 69/09

POSTANOWIENIE

Dnia 26 listopada 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Myszka (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Grzegorz Misiurek

w sprawie z urzędu

przy uczestnictwie S.Ś.

o przyjęcie do szpitala psychiatrycznego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 26 listopada 2009 r.,

zażalenia uczestnika postępowania

na postanowienie Sądu Okręgowego w W.

z dnia 9 lutego 2009 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 9 lutego 2009 r. Sąd Okręgowy w W. odrzucił skargę

kasacyjną uczestnika postępowania S.Ś. od postanowienia tego Sądu z dnia 19

września 2008 r. oddalającego zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego w W.

z dnia 9 czerwca 2008 r., którym odrzucono zażalenie wniesione na zarządzenie

przewodniczącego z dnia 15 maja 2008 r. w przedmiocie dołączenia wniosku S.Ś. z

dnia 27 marca 2008 r. do akt toczącego się postępowania w sprawie przyjęcia go

do szpitala psychiatrycznego.

W uzasadnieniu Sąd Okręgowy stwierdził, że, zgodnie z art. 519 1 § 1 k.p.c.,

w sprawach z zakresu prawa osobowego skarga kasacyjna przysługuje od

wydanego przez sąd drugiej instancji postanowienia co do istoty sprawy oraz od

postanowienia w przedmiocie odrzucenia wniosku i umorzenia postępowania

kończących postępowanie w sprawie. W niniejszej sprawie natomiast skarga

kasacyjna

została

wniesiona

od

orzeczenia

nienależącego

do

żadnej

z wymienionych kategorii, zarządzenie przewodniczącego bowiem, a zatem także

postanowienie z dnia 9 czerwca 2008 r. odrzucające zażalenie oraz postanowienie

z dnia 19 września 2008 r. oddalające zażalenie nie są orzeczeniami co do istoty

sprawy. Nie można też przyjmować – stwierdził Sąd Okręgowy – że postanowienie

z dnia 19 września 2008 r. dotyczy odrzucenia wniosku czy umorzenia

postępowania,

gdyż

kwestionowane

zarządzenie

przewodniczącego

nie

spowodowało zakończenia postępowania. W konsekwencji, Sąd Okręgowy odrzucił

skargę kasacyjną jako niedopuszczalną (art. 3986 § 2 k.p.c.).

W zażaleniu na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną S.Ś. zarzucił

Sądowi Okręgowemu naruszenie art. 5191 § 1 k.p.c. przez uznanie, że zarządzenie

przewodniczącego z dnia 15 maja 2008 r., postanowienie Sądu Rejonowego z dnia

9 czerwca 2008 r. odrzucające zażalenie oraz postanowienie Sądu Okręgowego z

dnia 29 września 2008 r. oddalające zażalenie nie są orzeczeniami co do istoty

sprawy ani orzeczeniami w przedmiocie odrzucenia wniosku o wszczęcie

postępowania kończącymi postępowanie w sprawie. W konkluzji żalący wnosił o

uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W sprawach z zakresu prawa osobowego, do których należą między innymi

sprawy unormowane przepisami ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie

zdrowia psychicznego (Dz. U. Nr 111, poz. 535 ze zm.), skarga kasacyjna do Sądu

Najwyższego przysługuje od wydanego przez sąd drugiej instancji postanowienia

co do istoty sprawy oraz od postanowienia w przedmiocie odrzucenia wniosku

i umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie (art. 519 1 § 1

k.p.c.). W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została wniesiona od postanowienia

sądu drugiej instancji oddalającego zażalenie na postanowienie sądu pierwszej

instancji o odrzuceniu zażalenia na zarządzenie przewodniczącego w przedmiocie

dołączenia wniosku żalącego S.Ś. z dnia 27 marca 2008 r. do akt toczącego się z

urzędu postępowania o przyjęcie go do szpitala psychiatrycznego.

Żalący zmierza do wykazania, że postanowienie Sądu Okręgowego z dnia

19 września 2008 r. oddalające jego zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego

odrzucające zażalenie na zarządzenie przewodniczącego z dnia 15 maja 2008 r.

jest w istocie postanowieniem co do istoty sprawy albo postanowieniem

o odrzuceniu wniosku o wszczęcie postępowania. Obszerne wywody żalącego nie

zawierają żadnych przekonujących argumentów, które mogłyby przemawiać za

uznaniem postanowienia sądu drugiej instancji oddalającego zażalenie na

postanowienie sądu pierwszej instancji, którego przedmiotem jest odrzucenie

zażalenia na zarządzenie przewodniczącego za postanowienie orzekające co do

istoty sprawy w rozumieniu art. 5191 § 1 w związku z art. 518 k.p.c.

Nie mogą też odnieść zamierzonego skutku obszerne wywody żalącego

zmierzające do wykazania, że wniesiona przez niego skarga kasacyjna dotyczy

w istocie postanowienia sądu drugiej instancji w przedmiocie odrzucenia wniosku.

Uszło bowiem uwagi żalącego, że zarządzenie przewodniczącego w przedmiocie

dołączenia jego wniosku z dnia 27 marca 2008 r. do akt toczącej się sprawy nie

może by uznane za równoznaczne z wydaniem przez sąd postanowienia

o odrzuceniu wniosku. Chodzi przy tym nie tylko o formę orzeczenia, lecz o skutki

wydanego zarządzenia, które nie są tożsame z odrzuceniem wniosku, ponieważ

wniosek żalącego z dnia 27 marca 2008 r. został wniesiony do sądu, pozostaje

w aktach sprawy i podlega rozpoznaniu.

Konkludując, trzeba stwierdzić, że Sąd Okręgowy prawidłowo odrzucił

skargę kasacyjną jako niedopuszczalną.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 w związku z art.

3941 § 3 k.p.c. postanowił, jak w sentencji.