I CZ 68/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 68/13

POSTANOWIENIE

Dnia 4 lipca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca)

SSN Wojciech Katner

w sprawie ze skargi C. P. o wznowienie postępowania

w sprawie z powództwa C. P.

przeciwko Bankowi […] w W. S.A. z siedzibą w W.

o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności, zakończonego prawomocnym

wyrokiem Sądu Okręgowego w W.

z dnia 15 kwietnia 2011 r.,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 lipca 2013 r.,

zażalenia skarżącego na postanowienie

Sądu Okręgowego w W.

z dnia 29 stycznia 2013 r.,

1. oddala zażalenie;

2. zasądza od skarżącego – C. P. na rzecz pozwanego kwotę

1200

(tysiąc

dwieście)

zł

postępowania zażaleniowego.

tytułem

zwrotu

kosztów

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2013 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę

o wznowienie

postępowania

zakończonego

prawomocnym

wyrokiem

Sądu

Okręgowego z dnia 15 kwietnia 2011 r., wniesioną przez powoda C. P.

Prawomocnym wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2011 r. oddalono apelację powoda

wniesioną od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 30 czerwca 2011 r. (powód wystąpił

przeciwko pozwanemu Bankowi z powództwem o pozbawienie wykonalności tytułu

wykonawczego, tj. bankowego tytułu egzekucyjnego zapatrzonego w klauzulę

wykonalności, art. 840 k.p.c.).

Skarga powoda o wznowienie postępowania została odrzucona w związku

z brakiem wskazanych w niej podstaw wznowienia (art. 403 § 1 pkt 1 k.p.c. i art.

403 § 2 k.p.c.).

W zażaleniu na postanowienie z dnia 22 stycznia 2013 r. skarżący wnosił

o jego uchylenie i wywodził, że istnieją podstawy do wznowienia postępowania

zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 15 kwietnia

2011 r. (art. 403 § 2 k.p.c.).

Sąd Najwyższy wskazał co następuje:

W uzasadnieniu zażalenia ograniczono wskazane w skardze podstawy

wznowienia jedynie do przyczyn zawartych w art. 403 § 2 k.p.c. Skarżący podnosi,

że doszło do wykrycia nowych dowodów w rozumieniu tego przepisu w postaci

„nowych wyciągów z karty kredytowej, wygenerowanych po rozwiązaniu umowy

karty kredytowej a przed wystawieniem bte” (7 wyciągów wystawionych w okresie

od marca 2004 r. do września 2004 r., k. 13-19 akt sprawy) oraz „twierdzenia,

że Bank nie prowadził ksiąg bankowych” (odmowa przedstawienia ksiąg

bankowych, k. 12 akt).

Z uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego z dnia 15 kwietnia 2011 r. wynika,

że powód (skarżący) kwestionował wysokość zadłużenia wobec Banku, ujawnioną

w treści bankowego tytułu egzekucyjnego zaopatrzonego w klauzulę wykonalności.

Istotą postępowania opartego na podstawie art. 840 § 1 pkt 1 k.p.c. jest właśnie

wykazanie

przez powoda

(dłużnika

wskazanego

w tytule

wykonawczym)

niewystąpienia zdarzeń, na których oparto wydanie klauzuli wykonalności (m.in.

kwestionowanie

istnienia

lub

zakresu

obowiązku

stwierdzonego

tytułem

wykonawczym). Dotyczy to także istnienia odpowiedniej struktury zadłużenia (np.

wysokości głównej sumy kredytu, odsetek i ich postaci, opłat oraz prowizji

związanych z posługiwaniem się bankowymi kartami kredytowymi). Z uzasadnienia

wyroku z dnia 15 kwietnia 2011 r. wynika, że powód (skarżący) nie sprostał

wspomnianemu ciężarowi dowodu (art. 6 k.c., s. 4-5 uzasadnienia). Powód

(skarżący) wielokrotnie modyfikował swoje twierdzenie w zakresie faktycznego

zadłużenia wobec pozwanego Banku (wystawcy karty) i ostatecznie nie wykazał

tego, że kwota wskazana przez Bank w bankowym tytule egzekucyjnym

(mieszcząca

się

w

ogólnym

pułapie

maksymalnego

zadłużenia

powoda

określonego w tzw. oświadczeniu egzekucyjnym) była inna niż rozmiar faktycznie

istniejącego zadłużenia, z uwzględnieniem odpowiedniej struktury tego zadłużenia,

wynikającej z treści umowy o wydanie karty kredytowej.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyjaśniono też, że z zebranego

w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby powód skutecznie poinformował

pozwanego o zmianie adresu (w trybie przewidzianym w regulaminie kart

kredytowych, tzw. wzorcu umownym w rozumieniu art. 384 k.c.). Nie sposób zatem

twierdzić, że wyciągi wyszczególnione na k. 13-19 akt sprawy „nie były wysłane na

właściwy adres”. Nie chodzi tu zatem o nowe dowody, z których powód

(kredytobiorca) nie mógł skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 403 § 2

k.p.c.). Argumentacja skarżącego dotycząca podatku dochodowego od osób

prawnych

nie

ma,

oczywiście,

znaczenia

przy

właściwych podstaw

wznowienia

postępowania.

ocenie

występowania

Sugestia

skarżącego

o „fałszowaniu dokumentu” przez pozwany Bank (s. 4 zażalenia) nie została

powiązana

z odpowiednią,

prawną

podstawą

wznowienia

postępowania.

Jak wspominano na wstępie, skarżący jako podstawę skargi wskazuje art. 403 § 2

k.p.c. w postaci wykrycia nowych opisanych w skardze środków dowodowych.

Niezrozumiałe

jest

stanowisko

skarżącego,

że

nowym

dowodem

w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. ma też być „zignorowanie żądania ujawnienia ksiąg

bankowych” (treść korespondencji wymienionej z Bankiem, k. 11-12 akt). W piśmie

pozwanego Banku z dnia 1 sierpnia 2012 r., wyjaśniono m.in. aktualną wysokość

zadłużenia powoda oraz okoliczności złożenia wypowiedzenia „umowy karty

kredytowej”.

Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy oddalił zażalenie skarżącego

jako nieuzasadnione (art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.c.).

O kosztach postępowania zażaleniowego rozstrzygnięto na podstawie art. 98

k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. i §§ 6, 12 ust. 2 rozporządzenia MS z dnia 28 września

202 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (…) (Dz.U. nr 163, poz. 1349

ze zm.).