I CZ 65/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 65/11

POSTANOWIENIE

Dnia 21 września 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący)

SSN Bogumiła Ustjanicz

SSA Marek Machnij (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa S. S.

przeciwko R & M Spółce z o.o. w W.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 21 września 2011 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 11 stycznia 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 11 stycznia 2011 r. odrzucił na

podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. w zw. z art. 112 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005

r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t. jedn. Dz.U. z 2010 r., Nr 90, poz.

594 ze zm., w skrócie „u.k.s.c.”) skargę kasacyjną powoda od wyroku tego Sądu z

dnia 28 maja 2010 r. sygn. akt I ACa 1121/09, jako nieopłaconą, wskazując w

uzasadnieniu, że postanowieniem z dnia 25 listopada 2010 r. oddalił wniosek

powoda o zwolnienie od kosztów postępowania kasacyjnego, jednak w terminie

tygodniowym od doręczenia odpisu tego postanowienia jego pełnomocnikowi, tj. od

15 grudnia 2010 r., opłata od skargi nie została wniesiona.

W zażaleniu na powyższe postanowienie powód wniósł o jego uchylenie,

zarzucając obrazę prawa procesowego, a mianowicie art. 102 ust. 1 powołanej wyżej

ustawy przez jego niewłaściwe zastosowanie przy wydawaniu postanowienia

o odmowie zwolnienia od opłaty od skargi kasacyjnej. Skarżący podniósł, że z uwagi

na niedopuszczalność wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie zwolnienia

od w/w opłaty dopiero na tym etapie kwestionuje prawidłowość powyższego

postanowienia, ponieważ odmowa przyznania mu zwolnienia od opłaty przez Sąd

Apelacyjny była nieuzasadniona, gdyż stałym źródłem jego utrzymania jest renta

inwalidzka w kwocie 1.250 zł, natomiast posiadane oszczędności w kwocie 100.000

Euro są przeznaczone na koszty leczenia, w szczególności zabiegi medyczne

w postaci przeszczepu serca, operację prostaty i koszty bieżącego utrzymania.

Pozwana nie ustosunkowała się do zażalenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest uzasadnione.

Zarzut

naruszenia

art.

28 lipca 2005 r. o kosztach

sądowych

ust.

w

nieuzasadniony. Skarżący bezpodstawnie twierdzi,

ustawy

sprawach

że

nie

z

dnia

cywilnych

jest

jest

w

stanie

ponieść w niniejszej sprawie należnej opłaty od skargi kasacyjnej, wynoszącej

13.131 zł,

bez uszczerbku utrzymania

koniecznego

dla

siebie

i

jego

rodziny. Twierdzenia przedstawione w

zażaleniu pozostają w sprzeczności

z treścią oświadczenia

jego

powoda

o

stanie

rodzinnym,

majątku

i dochodach, złożonego przy skardze kasacyjnej na podstawie art. 102 ust. 2

u.k.s.c., w którym podano, iż oszczędności w kwocie 100.000 Euro przeznaczone są

na

koszty

utrzymania

oraz

leczenia

(nota

bene

bliżej

niesprecyzowane

i nieudokumentowane). Koresponduje z tym kolejne oświadczenie powoda,

z którego wynika, iż łączny koszt jego utrzymania wynosi około 1.000 Euro

miesięcznie, co odpowiada według podanego przez niego kursu 3,95 zł/Euro kwocie

około 3.950 zł, a zatem znacznie więcej niż wynoszą jego miesięczne dochody z

tytułu renty inwalidzkiej.

Skoro zatem sam powód wyjaśnił, że z posiadanych oszczędności pokrywa

między innymi koszty bieżącego utrzymania, stwierdzić należy, iż nie ma

uzasadnionych

podstaw

do

odmiennego

potraktowania

kosztów

sądowych

należnych od wniesionej w tej sprawie skargi kasacyjnej, ponieważ również takie

koszty stanowią obciążenie, które powinno zostać pokryte przez stronę w pierwszej

kolejności z posiadanych środków, gdyż pomoc ze strony Państwa w postaci

zwolnienia od kosztów sądowych może zostać przyznana dopiero wtedy, gdy strona

nie ma środków wystarczających na ich opłacenie, a nie wówczas, gdy wprawdzie je

posiada, ale zamierza przeznaczyć je na inne cele niż obciążające ją koszty sądowe.

W związku z tym stwierdzić należy, że postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 25 listopada 2010 r. nie naruszało art. 102 ust. 1 u.k.s.c., a zatem odrzucenie

skargi kasacyjnej było uzasadnione, tym bardziej, iż skarżący w zażaleniu nawet nie

kwestionuje okoliczności, że w terminie tygodniowym, w którym skarga powinna

zostać opłacona, nie uiścił należnej opłaty.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941

§ 3 k.p.c. oddalił zażalenie jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw.