I CZ 64/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 64/10

POSTANOWIENIE

Dnia 22 lipca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Irena Gromska-Szuster

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie z powództwa K. S.

przeciwko A. W., D. W. i A. Ż.

o zniesienie służebności, ewentualnie o zmianę sposobu wykonywania służebności,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 lipca 2010 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego w R.

z dnia 5 marca 2010 r., sygn. akt I Ca (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 5 marca 2010 r. Sąd Okręgowy w R. odrzucił skargę

kasacyjną powoda z tego względu, że została ona wniesiona w sprawie, w której

wartość przedmiotu zaskarżenia zamyka się kwotą 1 981 zł.

W zażaleniu na to postanowienie powód domaga się jego uchylenia, wskazując,

skrótowo zagadnienie ujmując, że zgłoszone przez niego powództwo o zniesienie

służebności lub o zmianę sposobu jej wykonywania wszczęło sprawę o charakterze

niemajątkowym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Należy w pełni zgodzić się z Sądem Okręgowym, że skarga kasacyjna powodów

została wniesiona w typowej sprawie o prawo majątkowe i że tym samym o

dopuszczalności tej skargi decyduje wartość przedmiotu zaskarżenia. Podkreślić

dodatkowo można, że w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż o majątkowym lub

niemajątkowym charakterze spraw cywilnych przesądza przedmiot dochodzonego

prawa czy też roszczenia. W świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego podstawą

wyróżnienia kategorii praw majątkowych i praw niemajątkowych jest typowy interes, jaki

one realizują (uzasadnienie uchwały SN z dnia 7 stycznia 2004 r., III CZP 100/03,

OSNC 2005, nr 2, poz. 29). Podzielając ten punkt widzenia, jest oczywiste, że skarga

kasacyjna została wniesiona w sprawie o prawa majątkowe, skoro dotyczy ona

ograniczonego prawa rzeczowego w postaci służebności. Podkreślić poza tym należy,

że według utrwalonej linii orzecznictwa Sądu Najwyższego, wskazana w skardze

kasacyjnej wartość przedmiotu zaskarżenia w zasadzie nie może przekraczać wartości

przedmiotu sporu określonej w pozwie oraz wskazanej w apelacji wartości przedmiotu

zaskarżenia.

Wobec takiego stanu rzeczy, skoro wartość przedmiotu zaskarżenia kształtuje się

poniżej progu kwotowego, o którym mowa w art. 398 2 § 1 k.p.c., należało orzec, jak w

sentencji (art. 3941 § 3 w zw. z art. 39821 i art. 385 k.p.c.).