I CZ 63/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 63/11

POSTANOWIENIE

Dnia 21 września 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący)

SSN Bogumiła Ustjanicz (sprawozdawca)

SSA Marek Machnij

w sprawie z powództwa L. D.

przeciwko PGE O. S.A. w R.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 21 września 2011 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 28 lutego 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną

powoda L. D. od wyroku tego Sądu z dnia 16 września 2010 r., ponieważ mimo

upływu tygodniowego terminu od doręczenia postanowienia z dnia 27 stycznia

2011 r., którym został oddalony wniosek o zwolnienie od opłaty od kasacji, powód

opłaty nie uiścił.

W zażaleniu powód domagał się uchylenia postanowienia, zarzucając, że

wydane zostało z naruszeniem art. 3986 § 2 i 3 w związku z art. 130 § 1 k.p.c. oraz

art. 2 Konstytucji i bez uwzględnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia

1 lipca 2008 r., SK 40/07 przez odrzucenie skargi kasacyjnej bez wezwania do

wniesienia opłaty sądowej, jak też art. 112 u.k.s.c. przez niewłaściwe zastosowanie

go, wbrew treści art. 2 Konstytucji. Powołał się na to, że stosowanie jedynie

przepisu art. 112 u.k.s.c. zamiast art. 130 § 1 k.p.c. stanowi ominięcie prawa, które

uniemożliwia mu dochodzenie słusznych pretensji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Obowiązek uregulowania opłaty sądowej od skargi kasacyjnej powstał po

oddaleniu wniosku powoda o zwolnienie od tej opłaty postanowieniem Sądu

Apelacyjnego z dnia 27 stycznia 2011 r. Podlega on ocenie w oparciu o treść

art. 112 ust. 3 u.k.s.c. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 17 grudnia 2009 r.

o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw

(Dz. U. Nr 7, poz. 45), która weszła w życie z dniem 19 kwietnia 2010 r. Stosownie

do art. 4 ust. 2 przepisy tej ustawy, także w odniesieniu do art. 112 u.k.s.c.,

stosować należy z dniem jej wejścia w życie. Zgodnie z treścią art. 112 ust. 3

u.k.s.c., w odniesieniu do strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę

prawnego, tygodniowy termin do uregulowania opłaty stałej lub stosunkowej,

obliczonej od wartości przedmiotu zaskarżenia, wskazanej w skardze kasacyjnej,

która jest pismem podlegającym opłacie, biegnie od dnia doręczenia postanowienia

odmawiającego zwolnienia od opłaty sądowej, bez wezwania do dopełnienia tej

powinności. Z uwagi na to, że termin ten upłynął bezskutecznie skargę kasacyjną

jako nieopłaconą należało odrzucić w oparciu o art.398 6 § 2 k.p.c. Podniesione

przez skarżącego zarzuty są bezzasadne, ponieważ Sąd Apelacyjny prawidłowo

zastosował wskazane przepisy, regulujące skutki niedopełnienia obowiązku

wniesienia opłaty sądowej bez wezwania. Nie dotyczy problematyki rozpoznawanej

sprawy stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w wyroku z dnia 1 lipca

2008 r., SK 40/07, ponieważ odnosi się do zagadnienia związanego z brakiem

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Również powołana uchwała

Sądu Najwyższego z dnia 15 czerwca 2010 r., II UZP 4/10 nie może mieć

znaczenia dla oceny skuteczności wniesienia skargi kasacyjnej w rozpoznawanej

sprawie, ponieważ wydana została w oparciu o stan prawny, który obowiązywał

przed wejściem w życie ustawy z dnia 17 grudnia 2009 r. Nie ma racji skarżący, że

stosowanie przepisu nakładającego na adwokata lub radcę prawnego obowiązek

opłacenia skargi kasacyjnej bez wezwania, narusza konstytucyjną zasadę

sprawiedliwości społecznej. Wymienione uregulowanie art. 112 ust. 3 u.k.s.c.

wskazuje czynności, które wykonać powinien profesjonalny pełnomocnik w celu

skutecznego

wniesienia

skargi

kasacyjnej,

w

sytuacji

oddalenia

wniosku

o zwolnienie od opłaty sądowej od skargi kasacyjnej, zaś art. 3986 § 2 k.p.c.

określa skutki ich niedopełnienia. Nie można podzielić stanowiska skarżącego, że

obowiązki te pozostają w sprzeczności z zasadą sprawiedliwości społecznej, skoro

wymagania

przewidziane

dla

skargi

kasacyjnej

zostały

jednoznacznie

sformułowane i dotyczą każdej strony wnoszącej ten środek prawny.

Z powyższych względów pozbawione uzasadnionych podstaw zażalenie

zostało oddalone na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 i art. 39821 k.p.c.