I CZ 63/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 63/06

POSTANOWIENIE

Dnia 31 sierpnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jacek Gudowski

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie z wniosku Zakładu Ubezpieczeń Społecznych przy uczestnictwie W. T. i

M. T.

o wpis hipoteki przymusowej,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 31 sierpnia 2006 r.,

zażalenia uczestników postępowania

na postanowienie Sądu Okręgowego w P.

z dnia 12 maja 2006 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 12 maja 2006 r. Sąd Okręgowy w P. odrzucił

zażalenie uczestników postępowania M. i W. T. na postanowienie Sądu

Okręgowego w P. z dnia 1 lutego 2006 r. odrzucające ich apelację. Sąd Okręgowy

uznał, że mimo wezwania nie został usunięty brak formalny zażalenia w postaci

niezamieszczenia w pełnomocnictwie oświadczenia pełnomocnika będącego radcą

prawnym o niepozostawaniu w stosunku pracy.

W zażaleniu skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wynikający z art. 89 § 3 k.p.c. obowiązek zamieszczenia w dokumencie

pełnomocnictwa udzielonego radcy prawnemu przez osobę fizyczną oświadczenia

pełnomocnika o niepozostawaniu w stosunku pracy wiązał się z wyłączeniem w art.

8 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (jedn. tekst: Dz.U.

z 2002 r. Nr 123, poz. 1059 ze zm.) możliwości reprezentowania osób fizycznych

przez radców prawnych pozostających w stosunku pracy. Analogiczne ograniczenie

przewidziano w odniesieniu do prawników zagranicznych z Unii Europejskiej

wpisanych na listę prowadzoną przez radę okręgowej izby radców prawnych

(art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 5 lipca 2002 r. o świadczeniu przez prawników

zagranicznych pomocy prawnej w Rzeczypospolitej Polskiej, Dz.U. Nr 126, poz.

1069 ze zm.). Niezłożenie przez radcę prawnego reprezentującego osobę fizyczną

oświadczenia przewidzianego w art. 89 § 3 k.p.c. stanowiło brak formalny pisma

procesowego podlegający usunięciu w trybie art. 130 § 1 k.p.c. (por. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2000 r., I CKN 345/98, OSNC 2000, nr 7-8,

poz. 140).

Ustawą z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo o adwokaturze

i niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 163, poz. 1361) uchylony został przepis art. 8

ust. 2 ustawy o radcach prawnych. Przepis ten utracił moc w dniu wejścia w życie

powyższej nowelizacji, a zatem 10 września 2005 r. Od tego momentu radcowie

prawni niebędący prawnikami zagranicznymi z Unii Europejskiej mogą bez

ograniczeń reprezentować osoby fizyczne w postępowaniu cywilnym niezależnie od

formy wykonywania zawodu. W stosunku do nich wymaganie przewidziane w art.

89 § 3 k.p.c. stało się bezprzedmiotowe. Jest ono jednak nadal aktualne

w odniesieniu do prawników zagranicznych z Unii Europejskiej wpisanych na listę

prowadzoną przez radę okręgowej izby radców prawnych.

W konsekwencji przyjąć trzeba, że brak oświadczenia określonego w art. 89

§ 3 k.p.c. nie stanowi obecnie wadliwości pełnomocnictwa udzielonego radcy

prawnemu

niebędącemu

prawnikiem

zagranicznym

z

Unii

Europejskiej.

Tym samym nie było więc potrzeby uruchamiania na podstawie art. 397 § 2 w zw.

z art. 370 k.p.c. – ze względu na niezłożenie omawianego oświadczenia postępowania naprawczego w odniesieniu do zażalenia uczestników postępowania

na postanowienie o odrzuceniu apelacji. Dlatego też niedostosowanie się

uczestników postępowania do wezwania przewodniczącego w Sądzie drugiej

instancji do usunięcia braku formalnego tego zażalenia nie mogło prowadzić do

jego odrzucenia.

Z podanych względów, na podstawie art. 39815 § 1 w zw. z art. 3941 § 3

k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

db