I CZ 62/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 62/11

POSTANOWIENIE

Dnia 28 października 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący)

SSN Józef Frąckowiak (sprawozdawca)

SSN Bogumiła Ustjanicz

w sprawie z powództwa L. B.

przeciwko Skarbowi Państwa - Prezydentowi Miasta Stołecznego Warszawy

i Miastu Stołecznemu Warszawie

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 28 października 2011 r.,

zażalenia powoda na postanowienie zawarte w punkcie 3

postanowienia Sądu Apelacyjnego

z dnia 23 lutego 2011 r.,

1) oddala zażalenie

2) zasądza

od

powoda

na

rzecz

Skarbu

Państwa

-

Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa oraz Miasta

Stołecznego Warszawy po 120 zł (sto dwadzieścia złotych)

tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Powód, w zażaleniu na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 23 lutego

2011 r., zarzucając naruszenie art. 4171 § 3 k.c. oraz art. 98 § 1 k.p.c., wniósł o

uchylenie zaskarżonego postanowienia w pkt 3 i przekazanie sprawy Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach procesu za I

instancję oraz o kosztach postępowania zażaleniowego. W odpowiedzi na

zażalenie zarówno pozwany Skarb Państwa jak i Miasto Stołeczne Warszawa

wnieśli o oddalenie zażalenia oraz o zasądzenie na ich rzecz kosztów

postępowania zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Trafnie, w odpowiedzi na zażalenie pozwany Skarb Państwa podnosi,

że skutecznie powód mógł wnieść zażalenie tylko na postanowienie co do kosztów

postępowania zażaleniowego przed Sądem Apelacyjnym, gdyż tylko o tych

kosztach Sąd Apelacyjny orzekł po raz pierwszy, zaś uzasadnienie w istocie

koncentruje się na kosztach postępowania przed I instancją, o których

w postępowaniu apelacyjnym orzeczono już w II instancji. Powód, który dostrzega

to, że zgodnie z art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c., zażalenie do Sądu Najwyższego

przysługuje

tylko

co

do

kosztów

procesu,

które

nie

były

przedmiotem

rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji, gdyż skarży tylko pkt 3 postanowienia

Sądu Apelacyjnego z dnia 23 lutego 2011 r., koncentruje się w uzasadnieniu na

kosztach, o których orzeczono już w I instancji. Już z tego względu zażalenie nie

zasługuje na uwzględnienie.

Jak

wynika

z

pozwu

i

uzasadnienia

zażalenia,

powód

dochodził

odszkodowania przed sądem cywilnym za szkodę spowodowaną niewydaniem

decyzji administracyjnej przyznającej mu odszkodowanie za wywłaszczoną

nieruchomość. Jako podstawę tak sformułowanego roszczenia wskazał art. 417 1

§ 3 k.c. oraz art. 77 i 21 Konstytucji RP. Niezależnie od sprawy cywilnej powód

prowadził długoletnie postępowania administracyjne, które doprowadziło do

przyznania mu w tym trybie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość,

decyzją Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 7 maja 2010 r.

W tej sytuacji powód w dniu 27 września 2010 r., cofnął powództwo i zrzekł się

dochodzonego pozwem roszczenia. Zgodnie z art. 417 1 § 3 k.c. powód,

na podstawie tego przepisu, może dochodzić odszkodowania za niewydanie

decyzji. Skoro decyzja o odszkodowaniu została wydana, to brak podstaw

dla dochodzenia odszkodowania na podstawie tego przepisu. Wbrew odmiennej

opinii

powoda,

fakt

przyznania

odszkodowania

na

podstawie

decyzji

administracyjnej nie jest równoznaczny ze spełnieniem odszkodowania, o którym

mowa w art. 4171 § 3 k.c. Jeżeli powód, nie czekając na zakończenie postępowania

administracyjnego, które jest jedynie właściwe, do orzekania o przyznaniu

odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, wszczął postępowanie cywilne

o odszkodowanie za niewydanie stosownej decyzji administracyjnej, to obciążają

go skutki cofnięcia pozwu w tym postępowaniu. To bowiem nie pozwani wywołali

potrzebę wytoczenia powództwa o odszkodowanie, lecz sam powód uznał, że nie

będzie czekał na wynik postępowania administracyjnego, a wystąpi także

z pozwem, w którym domagał się będzie odszkodowania za niewydanie takiej

decyzji. Jeżeli w trakcie toczącego się procesu stosowna decyzja administracyjna

została jednak wydana, to niewątpliwie odpadła podstawa prawna do żądania

odszkodowania za jej niewydanie, gdyż przesłanką takiego odszkodowania jest

niewydanie decyzji administracyjnej. W tej sytuacji powód cofając powództwo

powinien jednak ponieść koszty wszczętego procesu, bo to on niepotrzebnie

go rozpoczął przed ukończeniem postępowania administracyjnego. Skoro bowiem

w trakcie

procesu

cywilnego

o

odszkodawnie

za

niewydanie

decyzji

administracyjnej, toczyło się postępowanie administracyjne, to sąd nie mógł

orzekać o odszkodowaniu za niewydanie stosownej decyzji administracyjnej.

W takiej sytuacji wystąpienie z powództwem na podstawie art. 417 1 § 3 k.c. było

przedwczesne i niepotrzebne. Trafnie Sąd Apelacyjny uznał wobec tego, że skutki

cofnięcia pozwu obciążać powinny powoda, który bez potrzeby wszczął proces.

Mając na względzie powyższe Sąd Najwyższy, na podstawie art. 398 14 k.p.c.

w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania

zażaleniowego orzeczono na podstawie § 12 ust. 2 pkt 2 i § 6 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej

udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.

1349 ze zm.) oraz art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r., o Prokuratorii

Generalnej Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 169, poz. 1417 ze zm.).

jw