I CZ 61/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 61/10

POSTANOWIENIE

Dnia 22 lipca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Irena Gromska-Szuster

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie z powództwa R.(...) LLC z siedzibą w D. jednostka organizacyjna

zagranicznej osoby prawnej z siedzibą w P. [Republika (…)]

przeciwko A.(...) Spółce Jawnej w A.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 lipca 2010 r.,

zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego w W.

z dnia 25 stycznia 2010 r., sygn. akt XXIII Gz (…), w przedmiocie kosztów

postępowania,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2010 r. Sąd Okręgowy w W. oddalając

zażalenie powoda na postanowienie Sądu pierwszej instancji o przekazaniu sprawy

innemu sądowi, oddalił jednocześnie wniosek strony pozwanej o zasądzenie na jej rzecz

kosztów postępowania zażaleniowego

W zażaleniu strona pozwana domaga się zmiany zaskarżonego postanowienia

Okręgowego

w

części

dotyczącej

rozstrzygnięcia

zażaleniowego i uwzględnienia jej wniosku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

o

kosztach

postępowania

Zgodnie z przepisem art. 108 § 1 zdanie pierwsze k.p.c., sąd rozstrzyga

o kosztach w każdym orzeczeniu kończącym sprawę w instancji. Jest zatem oczywiste,

że Sąd Okręgowy nie mógł uwzględnić wniosku strony pozwanej o zasądzenie na jej

rzecz kosztów postępowania zażaleniowego, skoro postępowanie to miało jedynie

charakter wpadkowy (incydentalny, uboczny), a wydane postanowienie nie było

orzeczeniem kończącym sprawę nawet w sposób formalny (np. przez umorzenie

postępowania czy też odrzucenie pozwu). Jeżeli zatem, stosownie do art. 108 § 1 k.p.c.,

zasadą jest pozostawianie rozstrzygnięcia o kosztach postępowań incydentalnych

sądowi, który będzie rozstrzygał zasadniczy spór między stronami i wydawał orzeczenie

kończące postępowanie, to procesowy wynik tego sporu zadecyduje także o sposobie

rozliczenia stron z tytułu całości poniesionych przez nie kosztów postępowania

sądowego.

Sąd drugiej instancji wprawdzie błędnie uzasadnił zaskarżone orzeczenie,

wskazując na przekroczenie przez stronę pozwaną tygodniowego terminu do złożenia

odpowiedzi na zażalenie (art. 395 § 1 zdanie drugie k.p.c.), jednakże w ostatecznym

wyniku orzeczenie to odpowiada prawu.

Skoro więc zażalenie okazało się chybione, to należało na podstawie art. 398 14 §

1 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., orzec, jak w sentencji.