I CZ 6/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 6/12

POSTANOWIENIE

Dnia 3 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Barbara Myszka

SSN Marta Romańska

w sprawie ze skargi J. D.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu

Apelacyjnego z dnia 30 marca 2010 r., w sprawie z powództwa A. P.

przeciwko J. D.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 3 lutego 2012 r.,

zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 14 lipca 2011 r.,

oddala zażalenie i przyznaje adwokatowi W. B. od Skarbu

Państwa – Sądu Apelacyjnego kwotę 3 600 (trzy tysiące

sześćset) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i

usług tytułem kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu

z urzędu w postępowaniu zażaleniowym.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 14 lipca 2011 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę J. D.

o wznowienie prawomocnie zakończonego wyrokiem z dnia 14 lipca 2011 r.

postępowania w sprawie VI ACa 881/09 jako nieopartą na ustawowej podstawie

wznowienia.

Zażaleniem z dnia 14 listopada 2011 r. pozwany J. D. zaskarżył to

postanowienie w całości i podnosząc zarzut naruszenia art. 403 § 2 k.p.c. wniósł

o jego uchylenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 403 § 2 k.p.c. można żądać wznowienia postępowania

w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków

dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona

nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Nowe okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które mogłyby mieć

wpływ na wynik sprawy, to takie fakty, z których strona nie mogła skorzystać

w postępowaniu prawomocnie zakończonym. „Wykrycie” natomiast, o którym

mowa w art. 403 § 2 k.p.c., odnosi się do okoliczności i dowodów w poprzednim

postępowaniu w ogóle nieujawnionych i wówczas nieujawnialnych, bo nieznanych

stronie i dla niej niedostępnych (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia

15 maja 1968 r., I Co 1/68, OSNCP 1969 nr 2, poz. 36; z dnia 17 stycznia 2001 r.,

IV CKN 1515/00 i z dnia 19 stycznia 2006 r., IV CZ 143/05, niepublikowane). Nie

dotyczy również takich okoliczności, które strona mogła powołać w prawomocnie

zakończonym postępowaniu, mając ku temu obiektywnie istniejącą możliwość.

Powołana

przez

skarżącego

okoliczność

w

postaci

ujawnienia

po

zakończeniu postępowania dowodu w postaci umowy zaliczki nie może zostać

uznana w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. za „nowy środek dowodowy”, gdyż fakt jej

zawarcia musiał być J. D. znany w toku postępowania. Podniesiona okoliczność nie

odpowiada tym samym żadnej z określonych w Kodeksie postępowania cywilnego

podstaw wznowienia postępowania, a w szczególności art. 403 § 2 k.p.c. Sąd

Apelacyjny trafnie przyjął, że okoliczności podniesionej przez skarżącego nie

można

zakwalifikować

jako

takiej,

która

w

prawomocnie

zakończonym

postępowaniu była dla strony „nieujawnialna”, a więc stanowiła okoliczność, o której

strona przy zachowaniu należytej staranności nie mogła się dowiedzieć, nie

dysponując tym samym środkami służącymi jej ujawnieniu. J. D., skoro był

podpisany na umowie zaliczki, musiał mieć świadomość jej istnienia już w toku

prawomocnie zakończonego postępowania; mógł zatem wykorzystać ten środek

dowodowy w postępowaniu przed jego zakończeniem.

W tym stanie Sąd Apelacyjny trafnie ocenił, że skarżący nie oparł skargi na

ustawowej podstawie wznowienia postępowania określonej w art. 403 § 2 k.p.c., co

przesądzało o bezzasadności zażalenia.

Z tych względów, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 k.p.c., Sąd

Najwyższy orzekł jak w sentencji.