I CZ 6/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 6/08

POSTANOWIENIE

Dnia 4 kwietnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Józef Frąckowiak (przewodniczący)

SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian (sprawozdawca)

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie ze skargi M. P. o wznowienie postępowania

w sprawie z powództwa Z. M.

przeciwko M. P. i H. P.-P.

o zapłatę, zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 25 lutego

2005 r., sygn. akt I ACa (…),

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 kwietnia 2008 r.,

zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 11 października

2007 r., sygn. akt I ACa (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 11 października 2007 r. Sąd Apelacyjny po ponownym

rozpoznaniu sprawy, odrzucił wniosek pozwanego M. P. o przywrócenie terminu do

wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 30 czerwca 2005 r.

odrzucającego skargę o wznowienie postępowania oraz odrzucił zażalenie pozwanego

na postanowienie z dnia 30 czerwca 2005 r.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia

zażalenia jest spóźniony, gdyż termin do jego wniesienia zaczął biec najpóźniej w dniu

18 października 2005 r. W tym dniu ustanowiony dla pozwanego pełnomocnik z urzędu

sporządził pismo procesowe zawierające stanowisko o „przyłączeniu się do zażalenia”

wniesionego osobiście przez pozwanego. Z treści tego pisma wynika, że pełnomocnik

znał już stan sprawy. Okoliczność, że wcześniej pozwany osobiście złożył zażalenie na

postanowienie z dnia 24 października 2005 r., którym odrzucono zażalenie z uwagi na

niezastosowanie się do tzw. przymusu adwokacko-radcowskiego (art. 871 k.p.c.),

pozostaje bez znaczenia dla ustalenia daty ustania przyczyny uchybienia terminowi.

Artykuł 871 § 1 k.p.c. jest tak jednoznaczny, że nie może budzić wątpliwości, zwłaszcza

u profesjonalnego pełnomocnika. Pełnomocnik nie miał żadnych podstaw, aby sądzić,

że wniesione do Sądu Najwyższego osobiście przez pozwanego zażalenie na

postanowienie o odrzuceniu zażalenia, zostanie uwzględnione. Tymczasem podjął on

chybioną decyzję o „przyłączeniu się do zażalenia”, gdy przepisy procedury cywilnej w

ogóle takiej możliwości nie przewidują. Wniesienie zażalenia na postanowienie sądu

drugiej instancji o odrzuceniu osobistego zażalenia strony nie przerywa biegu terminu do

złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej

(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 sierpnia 2001 r., II UZ 48/01, OSNP 2003,

nr 11, poz. 280). Nie sposób więc przyjąć, że bieg terminu do złożenia wniosku o

przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia rozpoczął bieg dopiero po oddaleniu

przez Sąd Najwyższy zażalenia pozwanego na postanowienie odrzucające jego

osobiste zażalenie.

W zażaleniu pozwanego podtrzymany został pogląd, że bieg terminu do złożenia

wniosku o przywrócenie terminu rozpoczął bieg dopiero od doręczenia mu orzeczenia

Sądu Najwyższego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest niezasadne. Sąd Apelacyjny uzasadnił swoje rozstrzygnięcie w

sposób nie nasuwający zastrzeżeń i Sąd Najwyższy podziela w pełni jego wywody.

Odwołanie się przez skarżącego do postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 15

czerwca 1957 r., II CZ 123/57 („Nowe Prawo” 1958, nr 3, s. 116) nie może odnieść

skutku, gdyż orzeczenie to dotyczy odmiennego stanu faktycznego, a ponadto wydane

zostało w odmiennym stanie prawnym. Strona wniosła tam zażalenia na postanowienie

o odrzuceniu rewizji, a ponadto nie miała obowiązku korzystać z profesjonalnego

pełnomocnika.

W związku z powyższym bezprzedmiotowy stał się wniosek o rozpoznanie przez

Sąd Najwyższy niezaskarżalnego pkt 1 postanowienia Sądu Apelacyjnego, którym

odrzucony został wniosek o przywrócenie terminu.

Z tych względów zażalenie podlegało oddaleniu (art. 3941 w związku z art. 385

k.p.c.).