I CZ 59/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 59/10

POSTANOWIENIE

Dnia 9 września 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Kazimierz Zawada (przewodniczący)

SSN Krzysztof Strzelczyk (sprawozdawca)

SSN Bogumiła Ustjanicz

w sprawie z powództwa B. K.

przeciwko Miastu W.

o zadośćuczynienie i odszkodowanie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 września 2010 r.,

na skutek zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 6

maja 2010 r., sygn. akt I ACa (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Powódka B. K. wniosła o zasądzenie od miasta W. na jej rzecz kwoty 5000 zł.

tytułem odszkodowania oraz 80000 zł. tytułem zadośćuczynienia za doznane krzywdy,

wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 6 kwietnia 2000 r., a nadto to ustalenie, że

pozwane miasto W. ponosi odpowiedzialność za dalsze, mogące wystąpić w przyszłości

skutki wypadku.

Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 16 marca 2009 r. w pkt. I zasądził od

miasta W. na rzecz powódki kwotę 13047,70 zł. wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 1

sierpnia 2003 r. do dnia zapłaty, w pkt. II ustalił, że pozwane miasto W. ponosi

odpowiedzialność za dalsze mogące wystąpić w przyszłości skutki wypadku z dnia 6

kwietnia 2000 r., w pkt. III w pozostałej części powództwo oddalił rozstrzygając o

kosztach procesu jak w sentencji.

Pozwane miasto W. od powyższego wyroku wniosło apelację, zaskarżając go

części, tj.:

- w pkt. I – zasądzającym od pozwanego na rzecz powódki kwotę 13047,07 zł.

wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 1 sierpnia 2003 r. do dnia zapłaty;

- w pkt. II – ustalającym, że pozwane miasto W. ponosi odpowiedzialność za

dalsze mogące wystąpić w przyszłości skutki wypadku z dnia 6 kwietnia 2000 r.

Skarżący czyniąc zadość wymogowi oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia

wskazał kwotę 13048 zł.

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 13 listopada 2009 r. w pkt. 1 zmienił zaskarżony

wyrok w punkcie III w ten sposób, że zasądził od pozwanego miasta W. na rzecz

powódki dalszą kwotę 13.632,30 zł. z ustawowymi odsetkami od dnia 1 sierpnia 2003 r.

do dnia zapłaty; w pkt. 2 zmienił zaskarżony wyrok w punkcie IV w ten sposób, że nie

obciążył powódki obowiązkiem zwrotu kosztów procesu na rzecz pozwanego; w pkt. 3

oddalił apelację powódki w pozostałej części i pozwanego miasta W. w całości,

rozstrzygając o kosztach postępowania jak w sentencji.

Pozwane miasto W. od powyższego wyroku wniosło skargę kasacyjną

zaskarżając go w części tj. w jego punktach 1, 2, 3 – w części oddalającej apelacje

pozwanego, oraz w pkt. 4. Wartość przedmiotu zaskarżenia została określona na kwotę

26 680 zł. Przewodniczący wezwał pełnomocnika pozwanego do uzupełnienia braków

formalnych skargi kasacyjnej, w terminie tygodniowym od daty doręczenia wezwania,

pod rygorem odrzucenia skargi, przez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia, co

do żądania ustalenia. W odpowiedzi na powyższe pismo pełnomocnik pozwanego w

piśmie procesowym z dnia 22 kwietnia 2010 r. oświadczył, że nie jest w stanie określić

tej wartości i wniósł o jej określenie przez sąd orzekający.

Postanowieniem z dnia 6 maja 2010 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną

wskazując w uzasadnieniu, że w sprawach o prawa majątkowe skarga kasacyjna jest

niedopuszczalna, gdy wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 50000 zł.

W zażaleniu na powyższe postanowienie pozwane miasto W. zarzuciło Sądowi

Apelacyjnemu naruszenie art. 3986 § 2 k.p.c. oraz wniosło o jego uchylenie i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Apelacyjny.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3986 § 2 k.p.c. sąd drugiej instancji odrzuca na posiedzeniu

niejawnym skargę kasacyjną, która jest niedopuszczalna. Zgodnie zaś z art. 398 2 § 1

k.p.c. skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach o prawa majątkowe, w których

wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych.

Wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi jeden z wymogów

formalnych skargi kasacyjnej, przy czym obowiązek w tym zakresie spoczywa wyłącznie

na skarżącym co ustawodawca, w sposób wyraźny, przesądził w art. 398 4 § 3 k.p.c.

Żądanie

zasądzenia

określonej

kwoty

tytułem

odszkodowania

oraz

zadośćuczynienia za naruszenie dobra osobistego jest roszczeniem pieniężnym, w

sposób bezpośredni dotyczy sfery ekonomicznej powódki, zatem ma charakter

majątkowy. Niewątpliwie majątkowy charakter ma również żądanie ustalenia tego typu

odpowiedzialności na przyszłość, bowiem korzystne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie,

przy spełnieniu określonych warunków, daje możliwość dochodzenia przez powódkę

dalszych kwot tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia.

We wniesionej skardze kasacyjnej wartość przedmiotu zaskarżenia została

oznaczona na kwotę 26 680 zł., trafnie zatem sąd drugiej instancji odrzucił skargę ze

względu na jej niedopuszczalność.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 k.p.c. w zw.

z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji.