I CZ 59/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 59/07

POSTANOWIENIE

Dnia 25 maja 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Józef Frąckowiak

del. SSA Marta Romańska

w sprawie z powództwa P.C. i K.P.

przeciwko Firmie Handlowej "E." , Przedsiębiorstwu Inżynieryjno-Budowlanemu

Spółce z o.o.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 25 maja 2007 r.,

zażalenia powodów na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

W dniu 9 listopada 2006 r. powodowie wnieśli apelację sporządzoną przez

reprezentującego ich adwokata K.S. od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 28

września 2006 r. oddalającego powództwo.

Postanowieniem z dnia 22 lutego 2007 r. Sąd Apelacyjny odrzucił na

podstawie art. 3701 k.p.c. apelację powodów ze względu na nie zamieszczenie w

niej wniosku o zmianę lub o uchylenie wyroku z zaznaczeniem zakresu żądanej

zmiany lub uchylenia.

W zażaleniu powodowie zarzucili Sądowi drugiej instancji naruszenie art.

3701 w zw. z art. 368 § 1 pkt 5 k.p.c. i wnieśli o uchylenie zaskarżonego

postanowienia. Skarżący przyznali, że w apelacji nie zamieszczono wniosku

wymaganego art. 368 § 1 pkt 5 k.p.c., wskazując jednak, że nastąpiło to wskutek

oczywistej omyłki profesjonalnego pełnomocnika sporządzającego apelację.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Ustawą z dnia 2 lipca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania

cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 172, poz. 1804) dodano do

kodeksu

postępowania

cywilnego

art. 3701,

zgodnie

z

którym,

apelację

sporządzoną przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego, nie

spełniającą wymagań określonych w art. 368 § 1 pkt 1-3 i pkt 5, sąd pierwszej

instancji odrzuca bez wzywania do usunięcia tych braków, zawiadamiając o tym

właściwy organ samorządu zawodowego, do którego należy pełnomocnik.

Jeżeli sąd pierwszej instancji nie odrzuci apelacji dotkniętej wymienionymi wadami,

sankcję tę powinien zastosować sąd drugiej instancji (art. 373 k.p.c.).

Sąd

Najwyższy

w

swoim

orzecznictwie

wielokrotnie

podkreślał,

że wprowadzenie do kodeksu postępowania cywilnego powołanego art. 3701

nie oznacza podniesienia standardu oczekiwanego od apelacji sporządzanej przez

profesjonalnego pełnomocnika do poziomu wymaganego od skargi kasacyjnej.

Wskazywał przy tym, że przy ocenie spełniania przez skarżącego wymagań

apelacji określonych w art. 368 § 1 k.p.c. nie można kierować się takim

rygoryzmem, jak przy badaniu skargi kasacyjnej. Podnosił również, że oczywiste

omyłki w ujęciu elementów apelacji wymienionych w art. 368 § 1 pkt 1-3 i 5 k.p.c.

nie uzasadniają odrzucenia apelacji (zob. np. nie publikowane postanowienia z dnia

7 listopada 2006 r., I CZ 75/06, z dnia 17 listopada 2006 r., V CZ 78/06, z dnia

29 listopada 2006 r., II CZ 83/06, z dnia 25 stycznia 2007 r., V CZ 112/06, z dnia

8 lutego 2007 r., I CZ 131/06, i z dnia 21 marca 2007 r., I CZ 8/07). Niemniej jednak

brak w apelacji odrzuconej zaskarżonym postanowieniem wniosków apelacyjnych

lub choćby sformułowań, z których wnioski takie – w drodze konwersji (art. 130 § 1

zdanie drugie k.p.c.) - można by ewentualnie wywieść, nie może być uznany

za oczywistą omyłkę. W tym stanie rzeczy nie ma podstaw do przyjęcia,

że wymaganie przewidziane w art. 368 § 1 pkt 5 k.p.c. zostało spełnione.

Zaskarżone postanowienie było zatem trafne, zaś zażalenie jako pozbawione

uzasadnionych podstaw podlegało oddaleniu.

Z podanych względów, na podstawie art. 398 14 w związku z art. 3941 § 3

k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.