I CZ 57/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 57/13

POSTANOWIENIE

Dnia 19 czerwca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący)

SSN Agnieszka Piotrowska

SSN Kazimierz Zawada (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej "M. " w O.

przeciwko T. Spółce z o.o. w W.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 19 czerwca 2013 r.,

zażalenia strony powodowej

na postanowienie Sądu Okręgowego w W.

z dnia 13 lutego 2013 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy w O. wyrokiem z dnia 2 listopada 2011 r. oddalił powództwo

Wspólnoty Mieszkaniowej przeciwko T. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością o

zapłatę 51 015,64 zł. Pełnomocnik strony powodowej otrzymał odpis tego wyroku

z uzasadnieniem w dniu 23 listopada 2011 r. Dwutygodniowy termin do wniesienia

apelacji od tego wyroku upływał więc w dniu 7 grudnia 2011 r., i tego dnia apelacja

od niego została wniesiona, ale na adres Sądu Rejonowego w P. Przekazanie jej

Sądowi Rejonowemu w O. nastąpiło w dniu 4 stycznia 2012 r., a więc już po

upływie terminu do zaskarżenia wyroku wniesioną apelacją. Strona powodowa

wniosła o przywrócenie tego terminu. We wniosku o przywrócenie terminu

powołała się na pomyłkę, polegającą na potraktowaniu dwóch odrębnych apelacji

jako jednej i „podłączeniu” apelacji od wyroku Sądu Rejonowego w O. (sygn. akt I C

4…/11) do apelacji od wyroku Sądu Rejonowego w P. (sygn. akt I C …/11).

Postanowieniem z dnia 17 lipca 2012 r. Sąd Rejonowy w O. przywrócił stronie

powodowej termin do wniesienia apelacji od wyroku z dnia 2 listopada 2011 r.

Postanowieniem z dnia 13 lutego 2013 r. Sąd Okręgowy, po dokonaniu

kontroli postanowienia Sądu Rejonowego w O. z dnia 17 lipca 2012 r., odrzucił

apelację strony powodowej od wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia 2 listopada

2011 r. Orzekając tak, wskazał, że omyłkowe wysłanie apelacji w niniejszej

sprawie wraz z apelacją w innej sprawie obciążało pełnomocnika strony

powodowej.

Stanowiło

okoliczność

zawinioną.

Nie

usprawiedliwiało

więc

przywrócenia terminu.

W zażaleniu na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 13 lutego 2013 r.

strona powodowa zarzuciła naruszenie art. 373 w związku z art. 168 § 1 k.p.c.

Podniosła, że przesyłka zawierająca apelację została skierowana do niewłaściwego

sądu nie w wyniku działania niedbałego. Podkreśliła także, że natychmiast po

wykryciu pomyłki podjęte zostały kroki w celu jej naprawienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W ramach przewidzianej w art. 373 w związku z art. 370 k.p.c. kontroli

dopuszczalności apelacji Sąd drugiej instancji powinien dokonać oceny, czy

niezachowany przez skarżącego termin do wniesienia apelacji został zasadnie

przywrócony przez sąd pierwszej instancji. Jednakże podważenie zasadności

przywrócenia terminu przez sąd drugiej instancji może być zaakceptowane tylko

wtedy, gdy zachodzi ku temu pewna, jednoznaczna podstawa (por. postanowienia

Sądu Najwyższego z dnia: 25 sierpnia 1999 r., III CKN 695/99; z dnia 19 sierpnia

2004 r., V CZ 82/04; 23 marca 2007 r., V CZ 16/07; 12 marca 2009 r., V CZ 7/09;

24 czerwca 2010 r., IV CZ 32/10; 19 grudnia 2012 r., II CZ 146/12).

W ocenie Sądu Najwyższego w składzie orzekającym, warunek ten nie

został w sprawie spełniony. Zaskarżone postanowienie cechuje automatyzm oceny

zawinienia niedotrzymania terminu, a ocena ta powinna być dokonywana

z uwzględnieniem całokształtu okoliczności sprawy.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 15 § 1 w związku z art.

3941 § 3 k.p.c. postanowił jak w sentencji, pozostawiając orzeczenie o kosztach

postępowania zażaleniowego końcowemu rozstrzygnięciu, zgodnie z art. 108 § 2

w związku z art. 39821 i art. 3941 § 3 k.p.c.

es