I CZ 57/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 57/07

POSTANOWIENIE

Dnia 30 maja 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (przewodniczący)

SSN Jan Górowski (sprawozdawca)

SSN Barbara Myszka

w sprawie z powództwa F. Sp. z o.o. w W.

przeciwko Miastu W.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 30 maja 2007 r.,

zażalenia strony powodowej

na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 14 marca 2007 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 7 lutego 2007 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

kasacyjną powódki od wyroku tego Sądu z dnia 19 października 2006 r. oceniając,

że nie zawiera ona elementu konstrukcyjnego tj. wniosku o przyjęcie jej do

rozpoznania i jego uzasadnienia (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.).

W wyniku zażalenia powódki Sąd Apelacyjny uchylił je na podstawie art. 395

§ 2 k.p.c. postanowieniem z dnia 13 marca 2007 r.

Następnie postanowieniem z dnia 14 marca

2007 r. Sąd ten ponownie

odrzucił skargę kasacyjną wskazując, że zgodnie z art. 13 w zw. z art. 18 ust. 1 i 2

oraz art. 21 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sadowych w sprawach

cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398 ze zm., dalej „u.k.s.c.”) opłata stosunkowa od

skargi kasacyjnej wynosiła 73 977 zł. Skoro więc powódka reprezentowana przez

radcę prawnego uiściła ją w zaniżonej wysokości bo w kwocie 73 976,15 (5% od

wartości przedmiotu zaskarżenia tj. od 1 479 522,90 zł) to podlega odrzuceniu na

podstawie art. 1302 § 3 k.p.c.

W zażaleniu pełnomocnik powódki wniósł o uchylenie zaskarżonego

postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W judykaturze wyjaśniono, że środek odwoławczy wniesiony przez

adwokata bez spełnienia obowiązku zaokrąglenia w górę końcówki uiszczonej

opłaty stosunkowej do pełnego złotego podlega odrzuceniu (por. uchwałę Sądu

Najwyższego z dnia 22 listopada 2006 r., III CZP 83/06, Wokanda 2006, nr 12,

poz. 12).

Ustawowy obowiązek dopłaty wynikający z art. 21 u.k.s.c. jest

kontynuacją poprzedniego stanu prawnego, gdyż identyczne unormowanie zawierał

art. 26 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r., o kosztach sadowych w sprawach

cywilnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 88 ze zm.) Opłata ta jest rzeczywiście

groszowa, lecz jest niewątpliwie ustawowym obowiązkiem, który musi respektować

strona i sąd orzekający. Artykuł 21 u.k.s.c. określa nie tylko sposób obliczenia

opłaty sądowej ale kształtuje także jej wysokość. Trzeba zgodzić się, ze

stanowiskiem zaprezentowanym w powołanej uchwale, że ustawowy przepis

nakładający na stronę publicznoprawny obowiązek fiskalny nie ma technicznego

charakteru lecz wprost nawiązuje do wymagania określonego w art. 84 Konstytucji,

nakazującego nałożenie ciężarów i świadczeń publicznych jedynie w drodze

ustawy, który to warunek w tym wypadku jest spełniony.

Skoro

więc

sporna

należność

jest

elementem

opłaty

sądowej

a ustawodawca nie zróżnicował skutków uiszczenia opłaty w niepełnej wysokości

od tego czy jest to brak groszowy, czy też poważniejszej natury należało zgodzić

się z wykładnią zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu. Jest ona bowiem

zsynchronizowana

z

innymi

rozwiązaniami

ustawy o

kosztach

sądowych

w sprawach cywilnych w tym z unormowaniem zawartym w art. 13 u.k.s.c. Z kolei

rygor odrzucenia skargi kasacyjnej jest związany z wprowadzeniem przez

ustawodawcę, z dniem 2 marca 2006 r., zasady samoobliczania i samoopłacania

kosztów sądowych przez profesjonalnych pełnomocników. Trzeba zauważyć, że

obowiązek zaokrąglenia należności fiskalnych w górę do pełnego złotego jest

zasadą powszechnie obowiązującą na gruncie prawa podatkowego, a więc nie

można uznać, że jest sprzeczny z porządkiem prawnym.

Z tych względów zażalenie uległo oddaleniu (art. 39814 k.p.c. w zw. z art.

39821 k.p.c. i art. 3941 § 3 k.p.c.).

db