I CZ 53/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 53/09

POSTANOWIENIE

Dnia 15 października 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Zawada (przewodniczący)

SSN Antoni Górski

SSN Wojciech Jan Katner (sprawozdawca)

w sprawie w postępowaniu upadłościowym J. Spółki z o.o.

przy uczestnictwie wierzyciela Bank S.A. ,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 15 października 2009 r.,

zażalenia wierzyciela na postanowienie Sądu Rejonowego w K.

z dnia 20 lutego 2009 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy w K., postanowieniem z dnia 20 lutego 2009 r., odrzucił

skargę kasacyjną wierzyciela BANK SA. od postanowienia tego Sądu z dnia 1

grudnia 2008 r. w sprawie w postępowaniu upadłościowym „J." Spółka z o.o. W

uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 223 ustawy Prawo upadłościowe i

naprawcze, od postanowień sądu drugiej instancji nie przysługuje skarga

kasacyjna, zaś niniejsza sprawa nie jest objęta wyjątkami, zawartymi w art. 370 i

376 wymienionego prawa.

Od postanowienia odrzucającego skargę wierzyciel złożył zażalenie do Sądu

Najwyższego, zarzucając naruszenie art. 3981 § 1 oraz art. 3986 § 2 k.p.c.

i wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest niezasadne. Sąd odrzucający skargę kasacyjną prawidłowo

powołał się na art. 223 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe

i naprawcze.

Wskazał,

że

przepis

ten

wyłącza

postępowanie

kasacyjne

w przypadku postanowień sądu drugiej instancji chyba, że ustawa przewiduje

możliwość wszczęcia takiego postępowania. Jak trafnie stwierdził Sąd Najwyższy

w postanowieniu z dnia 7 stycznia 1997 r. I CKN 13/96 (OSNIC 1997, nr 5,

poz. 54), wydanym jeszcze pod rządem poprzednio obowiązującego prawa

upadłościowego z 1934 r., ale zachowującym nadal aktualność, na podstawie

przepisów tamtego prawa - kasacja, czyli obecna skarga kasacyjna przysługuje

tylko w przypadkach wyraźnie przewidzianych w tym prawie.

Obowiązujące prawo upadłościowe i naprawcze z 2003 r. przewiduje

wyraźnie możliwość wszczęcia postępowania kasacyjnego tylko w przypadkach

przewidzianych w art. 370 ust. 2 oraz w art. 373 i 374 w zw. z art. 376 ust. 3 tego

prawa. Nie można więc twierdzić, jak czyni to skarżący w zażaleniu, że prawo do

wniesienia skargi kasacyjnej wynika z ogólnego przepisu art. 398 1 k.p.c.,

a odrzucenie skargi miałoby naruszać art. 3986 § 2 k.p.c.

Przeciwnie, art. 3986 § 2 k.p.c. stanowi właśnie o tym, że odrzucenie skargi

dotyczy również takiej sytuacji, w której jest ona niedopuszczalna z „innych

przyczyn". Takie przyczyny wynikają z ogólnej reguły o niedopuszczalności skargi

kasacyjnej w postępowaniu upadłościowym, zarówno co do postanowienia sądu

drugiej instancji w przedmiocie ogłoszenia upadłości, jak i wydanego już po takim

ogłoszeniu. Wyjątki od reguły wymienione wyraźnie we wskazanych powyżej

przepisach wyczerpują przypadki dopuszczalnej skargi kasacyjnej od postanowień

sądu drugiej instancji w postępowaniu upadłościowym. Wśród tych wyjątkowych

przypadków

nie

ma

sprawy

odnoszącej

się

do

odrzucenia

zgłoszenia

wierzytelności, o którą chodzi w zażaleniu skarżącego.

Nie można też twierdzić, jak to czyni skarżący w uzasadnieniu zażalenia,

że odmowa przyjęcia skargi pozbawia wierzyciela prawa do sądu, jako że odmowa

ta odnosi się tylko do skargi kasacyjnej od postanowienia sądu drugiej instancji,

a nie do poszukiwania ochrony sądowej w ogóle.

W tym stanie rzeczy należało zażalenie oddalić na podstawie art. 398 14

w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.