I CZ 51/17 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 51/17 POSTANOWIENIE Dnia 26 kwietnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Iwona Koper (przewodniczący)‎SSN Marian Kocon (sprawozdawca)‎SSN Grzegorz Misiurek w sprawie ze skargi M. T. o wznowienie postępowania‎w sprawie z powództwa M. T. ‎przeciwko A. w W. ‎o zapłatę, zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 16 lipca 2009 r., sygn. akt I ACa (…),‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 kwietnia 2017 r.,‎zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 28 listopada 2016 r., sygn. akt I ACa (…), 1) oddala zażalenie, 2) przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego ‎ w W. radcy prawnemu M. M. K. ‎ kwotę 6225 zł (sześć tysięcy dwieście dwadzieścia pięć)‎ powiększoną o należny podatek VAT z tytułu nieopłaconej‎ pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu ‎ w postępowaniu zażaleniowym, 3) nie obciąża skarżącego koszatmi postępowania‎ zażaleniowego.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 28 listopada 2016 r. Sąd Apelacyjny w (…) odrzucił skargę M. T. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 16 lipca 2009 r., w sprawie przeciwko A. w W., o zapłatę.W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik procesowy skarżącego wniósł o jego zmianę i orzeczenie o przyjęciu skargi do rozpoznania, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Apelacyjny odrzucił skargę opartą na podstawie z art. 403 § 2 k.p.c. z uwagi na przekroczenie pięcioletniego terminu z art. 408 k.p.c. w brzmieniu przed zmianą wprowadzoną na podstawie art. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r.

„o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego" (Dz. U. z 2017 r., poz. 187). Zgodnie z art. 2 tej ustawy w sprawie niniejszej stosuje się termin z art. 408 k.p.c. w brzmieniu sprzed nowelizacji.W zażaleniu o podstawę żądania wznowienia rozszerzono wskazując, że skarżący został pozbawiony możliwości działania w postępowaniu zakończonym prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 16 lipca 2009 r. Skoro skarga o wznowienie została sporządzona osobiście przez stronę, zaś przytoczone w niej okoliczności miały dość szeroki zakres przedmiotowy, takie „doprecyzowanie" podstawy wznowienia w zażaleniu należy uznać za dopuszczalne.

Podlega jednak kontroli wstępnej przewidzianej w art. 410 § 1 k.p.c., polegającej na ocenie, czy skarga została oparta na ustawowej podstawie. Sąd bada m. in. czy powołana w skardze podstawa wznowienia rzeczywiście istnieje. W wyniku przeprowadzonej kontroli wstępnej skarga ulega odrzuceniu nie tylko wtedy, gdy powołana w niej podstawa wznowienia została sformułowana w sposób nieodpowiadający ustawie, lecz także wtedy, gdy przytoczone w niej okoliczności dają się wprawdzie podciągnąć pod przewidzianą w ustawie podstawę wznowienia, jednak w rzeczywistości podstawa ta nie występuje (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2005 r., II CZ 41/05, niepubl., z dnia 21 października 2005 r., III CZ 82/05, niepubl., z dnia 10 lutego 2006 r., I PZ 33/05, OSNP 2007, nr 3- 4, poz. 48, z dnia 14 grudnia 2006 r., I CZ 103/06, niepubl., z dnia 24 stycznia 2007 r., III CZ 1/07, niepubl. i z dnia 16 lutego 2007 r., V CZ 119/06, niepubl.).W zażaleniu nie wskazano okoliczności uzasadniających przyjęcie, że skarga o wznowienie jest oparta na ustawowej podstawie z art. 401 pkt 2 k.p.c. i art. 403 § 2 k.p.c. Żalący jedynie dość ogólnie powołał się na zaniechanie realizacji wniosków dowodowych przez Sąd I instancji i II instancji w toku siedmioletniego postępowania dowodowego.

Nawet z minimalnym poziomem szczegółowości nie wskazał na czym polegało to „zaniechanie realizacji wniosków dowodowych", a więc jakie wnioski dowodowe były składane, w jakiej dacie, jaki mógł być ich wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Całość zarzutów przedstawionych w zażaleniu opiera się w zasadzie na jednym założeniu, że „szczegółowość zeznań świadka złożonych w innej sprawie świadczy o tym, że świadek opierał swoje zeznania na dokumentach". Tymczasem takie stwierdzenie o charakterze jedynie spekulacyjnym nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania z art. 403 § 2 k.p.c., jak i nie uzasadnia stanowiska, że skarżący został pozbawiony możliwości działania (art. 401 pkt 2 k.p.c.) w postępowaniu zakończonym prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 16 lipca 2009 r.Z powyższych względów orzeczono jak w postanowieniu. jw l.n