I CZ 51/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 51/06

POSTANOWIENIE

Dnia 27 października 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący)

SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian

SSN Dariusz Zawistowski (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa J. K.

przeciwko Towarzystwu Budownictwa Społecznego "Z." Spółce z o.o. w P.

o ochronę dóbr osobistych,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 27 października 2006 r.,

zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 5 kwietnia 2006 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2006 r. odrzucił skargę

kasacyjną powódki J. K. uznając, że nie została ona należycie opłacona. Powódka

na mocy postanowienia z dnia 22 czerwca 2004 r. uzyskała zwolnienie od kosztów

sądowych w całości, co rodziło obowiązek wniesienia opłaty podstawowej od skargi

kasacyjnej. Opłata ta nie została zaś uiszczona.

W zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej powódka

zarzuciła naruszenie art. 149 ust. 1 w zw. z art. 14 ust.3 i art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy

z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych i wniosła

o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Powołany w zażaleniu art. 149 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych

w sprawach cywilnych przewiduje, że w sprawach wszczętych przed dniem jej

wejścia w życie, do czasu zakończenia postępowania w danej instancji, stosuje się

dotychczasowe przepisy o kosztach sądowych. W rozpoznawanej sprawie Sąd

Apelacyjny wyrokiem z dnia 25 listopada 2005 r. oddalił apelację powódki.

Orzeczenie to było zatem orzeczeniem kończącym postępowanie w drugiej

instancji. Skarga kasacyjna została zaś wniesiona 20 marca 2006 r., a zatem już w

czasie obowiązywania ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w

sprawach cywilnych i ocena Sądu drugiej instancji, że skarga kasacyjna powinna

być

opłacona

według

zasad

określonych

w

tej

ustawie

była

w pełni

usprawiedliwiona. Z tych względów zażalenie było pozbawione uzasadnionych

podstaw i podlegało oddaleniu na podstawie art. 3941 § 3 i 39814 k.p.c.

jc