I CZ 50/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 50/08

POSTANOWIENIE

Dnia 4 lipca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący)

SSN Jan Górowski (sprawozdawca)

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie z powództwa Centralnego Związku Spółdzielni "S.(...)"

w likwidacji w W.

przeciwko Miastu W. o zobowiązanie oraz w sprawie z interwencji głównej Składnicy

Części Zamiennych (...) w W. z siedzibą w W. i Spółdzielni Transportowo-UsługowoHandlowej w W.

przeciwko Centralnemu Związkowi Spółdzielni "S.(...)" w likwidacji w W. i Miastu W.

o zobowiązanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 lipca 2008 r.,

zażalenia Składnicy Części Zamiennych (...) w W. z siedzibą w W. na postanowienie

zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 13 września 2007 r., sygn. akt VI ACa (…),

uchyla zaskarżone postanowienie w części odrzucającej apelację Składnicy

Części Zamiennych (…) w W.

Uzasadnienie

W sprawie z powództwa Centralnego Związku Spółdzielni „S.(...)” w likwidacji w

W. przeciwko Miastu W. o zobowiązanie pozwanej do złożenia oświadczenia woli

przenoszącego na rzecz powódki prawa użytkowania wieczystego nieruchomości i

własności znajdujących się na niej budynków oraz sprawy z interwencji głównych

Spółdzielni (…) w W. i Składnicy Części Zamiennych (...) w W. przeciwko Miastu W. i

Centralnemu Związkowi Spółdzielni „S.(...)” w W. w likwidacji o to zobowiązanie

wyrokiem z dnia 13 września 2007 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację Spółdzielni (…) w

W. i odrzucił apelację Składnicy Części Zamiennych (...) w W. od wyroku Sądu

Okręgowego w W. z dnia 20 lutego 2006 r.

Podniósł,

że

odrzucona

apelacja

nie

spełniała

wymogów

formalnych

przewidzianych w art. 368 pkt 1 i 5 k.p.c. Pełnomocnik tej Spółdzielni nie wskazał, czy

zaskarża wyrok Sądu Okręgowego w całości, czy też w części oraz nie oznaczył

zakresu żądanej zmiany lub uchylenia. Jego zdaniem nie można było stwierdzić, czy

Składnica Części Zamiennych (...) w W. zaskarżyła tylko pkt II i III wyroku Sądu

pierwszej instancji, czy również jego pkt I i jakie zajęła stanowisko wobec oddalenia

drugiej interwencji. Wniosek reformatoryjny „przez uwzględnienie powództwa w całości

na rzecz interwenienta głównego ad 2” uznał za ogólnikowy, nie pozwalający określić

granic postulowanej zmiany orzeczenia. Sąd Apelacyjny odrzucił ten środek

odwoławczy, bez wzywania o uzupełnienie tych braków na podstawie art. 370 1 k.p.c.

W zażaleniu interwenient główny Składnica Części Zamiennych (…) w W.,

zarzucając naruszenie art. 368 § 1 pkt 1 k.p.c. w zw. z art. 3701 k.p.c., art. 176 i art. 45

Konstytucji, oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności

wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przyjęcie apelacji skarżącej

do rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest uzasadnione, gdyż apelacja skarżącej spełnia wymagania zawarte

w art. 368 § 1 pkt 1 i 5 k.p.c. Pełnomocnik interwenienta wskazał zarówno zakres

zaskarżenia apelacyjnego przez zaskarżenie wyroku Sądu Okręgowego w całości, jak

również w sposób dostateczny określił wniosek apelacyjny, wnosząc między innymi „o

zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie uwzględniającym powództwo Centralnego

Związku Spółdzielni S.(...) w likwidacji (pkt 1) i uwzględnienie w całości powództwa

interwencji głównej Interwenienta ad. 2 (pkt 2)”.

Odrzucenie apelacji sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika bez

wzywania do uzupełnienia jej braków (art. 3701 k.p.c.) mogło mieć miejsce wtedy, gdy

określone w art. 368 § 1 pkt 1-3 i 5 k.p.c. wymagania konstrukcyjne nie zostały

spełnione w sposób, uniemożliwiający identyfikację przedmiotu apelacji, granic

zaskarżenia, zarzutów i wniosków apelacyjnych (por. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 21 grudnia 2006 r. , II PZ 67/06, OSNP 2008, nr 3-4, poz. 41). Apelacja skarżącej

nie jest dotknięta tak określonym brakiem.

Wyrokiem z dnia 20 maja 2008 r., P 18/07 (Dz.U. z 2008, Nr 96, poz. 619)

Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 3701 k.p.c. jest niezgodny z art. 45 ust. 1 oraz art.

78 Konstytucji.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 39815 k.p.c.).