I CZ 5/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 5/10

POSTANOWIENIE

Dnia 4 marca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący)

SSN Marek Sychowicz

SSN Katarzyna Tyczka-Rote (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku Konwentu Zakonu B.(…) w W.

przy uczestnictwie M. B. i Towarzystwa M.(…) w Ż.

o stwierdzenie nabycia spadku,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 4 marca 2010 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Okręgowego w W.

z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt V Ca (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w W. na podstawie art. 3986 § 2

k.p.c. odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawcy - Konwentu Zakonu B.(…) w W., jako

nieopłaconą należycie (przy wniesieniu skargi uiszczona została opłata sądowa w

wysokości 50 zł). Po otrzymaniu odpisu tego postanowienia wnioskodawca złożył

pismo z 18 listopada 2009 r., w którym uiścił 100 zł opłaty od skargi kasacyjnej i

wyjaśnił, że czynności tej dokonuje „mając na uwadze treść art. 130 2 k.p.c.”.

Następnie wnioskodawca złożył zażalenie na postanowienie o odrzuceniu

skargi kasacyjnej, zarzucając naruszenie art. 398 6 § 2 k.p.c., przez jego zastosowanie

i podnosząc, że opłata sądowa od wniesionej skargi została uiszczona w wymaganej

wysokości. We wniosku domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Według art. 3986 § 2 k.p.c. sąd drugiej instancji odrzuca na posiedzeniu

niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu, skargę niespełniającą

wymagań określonych w art. 3984 § 1 k.p.c., nieopłaconą oraz skargę, której braków nie

usunięto w terminie lub z innych przyczyn niedopuszczalną. Przepis ten jednakże

nie określa warunków opłacania skargi, a co za tym idzie – nie wyjaśnia, kiedy

skargę należy uznać za nieopłaconą. Kwestię, kiedy należy opłacić skargę reguluje

art. 10 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

(Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.), stanowiący, że opłatę należy uiścić przy

wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Z kolei art. 130 2 § 3 k.p.c.

(pomimo uchylenia nadal mający zastosowanie do spraw wszczętych przed dniem 1

lipca 2009 r.- a więc także do aktualnie rozpatrywanej sprawy - z uwagi na treść art.

8 ust 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania

cywilnego oraz niektórych innych ustaw – Dz. U. Nr 234, poz. 1571) nakazuje

sądowi odrzucić bez wzywania o uiszczenie opłaty m. in. skargę kasacyjną

wniesioną przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego jeżeli

podlega opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej obliczonej od wskazanej przez

stronę wartości przedmiotu zaskarżenia. Powołany art. 130 2 § 3 k.p.c. ma charakter

regulacji szczególnej, wyłączającej w wypadku środków zaskarżenia ogólne

unormowanie z art. 130 2 § 2 k.p.c., umożliwiające naprawienie uchybień w zakresie

opłacenia tego rodzaju opłatami pism procesowych wnoszonych przez fachowych

pełnomocników, poprzez uiszczenie przez stronę brakującej opłaty w terminie

tygodnia od doręczenia jej zarządzenia o zwrocie pisma spowodowanym tym

brakiem, z zachowaniem skutków pisma od daty pierwotnego wniesienia. Możliwość

późniejszego uiszczenia opłaty odnosi się więc tylko do tych - podlegających opłacie

- pism, które nie zostały wymienione w art. 130 2 § 3 k.p.c. Nie dotyczy zatem skargi

kasacyjnej. W tym wypadku opłata stała w wysokości 100 zł, przewidziana w art. 50

pkt 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych powinna być uiszczona

przy wniesieniu skargi, a jej nieuiszczenie uzasadnia odrzucenie skargi. Wniesienie

opłaty w późniejszym czasie – po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej i

po jej odrzuceniu – było już pozbawione znaczenia prawnego i nie mogło sanować

wadliwości skargi.

Z tych przyczyn zażalenie wnioskodawcy podlegało oddaleniu na podstawie art.

394 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c.