I CZ 49/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 49/12

POSTANOWIENIE

Dnia 17 maja 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Antoni Górski (przewodniczący)

SSN Krzysztof Pietrzykowski

SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa M. O.

przeciwko Gminie Miejskiej M.

o ustalenie wstąpienia w stosunek najmu,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 17 maja 2012 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 2 lutego 2012 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy odrzucił skargę kasacyjną

powoda jako niedopuszczalną ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia (art.

3986 § 2 w związku z art. 3982 § 1 k.p.c.).

Sąd Okręgowy uznał, że sprawa, w której powód domagał się ustalenia

wstąpienia w stosunek najmu lokalu mieszkalnego, jest sprawą o prawa majątkowe.

Mając na względzie wskazaną przez powoda w pozwie wartość przedmiotu

zaskarżenia w wysokości 1 286,40 zł, przyjął, że również wartość przedmiotu

zaskarżenia w apelacji i skardze kasacyjnej, mimo iż nie została ona oznaczona

w wymienionych środkach zaskarżenia, wynosi – wobec zaskarżenia w całości

wyroku Sądu pierwszej instancji oddalającego powództwo i wyroku Sądu drugiej

instancji oddalającego apelację – 1 286,40 zł. Sąd uznał, że w okolicznościach

sprawy nie było niezbędne wzywanie skarżącego do oznaczenia wartości

przedmiotu zaskarżenia, ponieważ zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem

wskazana

w

pozwie

wartość

przedmiotu

sporu

zachowuje

aktualność

w postępowaniu apelacyjnym i kasacyjnym.

W zażaleniu pełnomocnik powoda zarzucił, że nie zachodzą podstawy do

odrzucenia skargi kasacyjnej i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Oznaczona w pozwie wartości przedmiotu sporu w wysokości 1 286,40 zł

nie jest kwestionowana w zażaleniu. Nie była ona – co wynika z akt sprawy –

sprawdzana przez sąd na podstawie art. 25 § 1 i 2 k.p.c. Niepodważana wartość

przedmiotu sporu uległa więc stabilizacji i obowiązuje

w dalszym toku

postępowania w wysokości wskazanej w pozwie. Możliwość sprawdzenia wartości

przedmiotu zaskarżenia w apelacji wynikająca z art. 368 § 2 k.p.c., który odsyła do

odpowiedniego stosowania art. 19-24 i art. 25 § 1 k.p.c., nie otwiera możliwości

ponownego sprawdzenia wartości przedmiotu sporu. Pozostaje ona w takiej

wysokości, jaka obowiązywała przed sądem pierwszej instancji. W konsekwencji

wartość przedmiotu zaskarżenia nie może być wyższa od wartości przedmiotu

sporu, chyba że powód rozszerzył powództwo lub sąd orzekł ponad żądanie.

Dotyczy to także oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia w skardze

kasacyjnej (art. 368 § 2 w związku z art. 3984 § 3 i art. 39821 k.p.c.)

(por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 1997 r., III CZ 25/97,

OSNC 1997, nr 10, poz. 162 i z dnia 20 października 2008 r. I PZ 26/08, OSNP

2010, nr 5-6, poz. 67).

Ze względu na powyższe nie można podzielić zarzutu skarżącego, że mógł

on wartość przedmiotu zaskarżenia w skardze kasacyjnej – w wypadku wezwania

do jej oznaczenia – skutecznie określić w wysokości 128 640 zł. Zaniechanie

wezwania

skarżącego

do

oznaczenia

wartości

przedmiotu

zaskarżenia

w okolicznościach sprawy nie miało więc wpływu na rozstrzygnięcie, albowiem

wartość przedmiotu zaskarżenia nie mogła być wyższa niż 1 286,40 zł.

Zarzut wydania zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 187 § 1 pkt 1

k.p.c. i art. 3986 § 1 w związku z art. 3984 § 3 k.p.c. należało zatem uznać za

nieuzasadniony.

Nie budzi też wątpliwości – wbrew zarzutowi skarżącego – trafne stanowisko

Sądu, że dopuszczalność skargi kasacyjnej zależy od wartości przedmiotu

zaskarżenia, ponieważ została ona wniesiona w rozumieniu art. 398 2 § 1 k.p.c.

w sprawie o prawa majątkowe. Żądanie, a tym samym sprawa, w której jest ono

rozpoznawane, ma charakter majątkowy, jeżeli zmierza do realizacji prawa lub

uprawnienia mającego bezpośredni wpływ na stosunku majątkowe stron.

Taki charakter ma żądanie ustalenia wstąpienia w stosunek najmu. W konsekwencji

również zarzut naruszenia art. 3982 § 1 k.p.c. należało uznać za chybiony.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia (art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).