I CZ 49/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 49/10

POSTANOWIENIE

Dnia 22 lipca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Irena Gromska-Szuster

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie z powództwa Z. K. i K. B.

przeciwko Gminie R.

o zobowiązanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 lipca 2010 r.,

zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego zawarte w wyroku z

dnia 23 lutego 2010 r., sygn. akt VI ACa (…), w przedmiocie kosztów postępowania

apelacyjnego,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem zawartym w punkcie II wyroku z dnia 23 lutego 2010 r. Sąd

Apelacyjny orzekł o nieobciążaniu powódek na rzecz pozwanej kosztami postępowania

apelacyjnego. Sąd Apelacyjny zastosował art. 102 k.p.c., gdyż miał na względzie

charakter sporu zaistniałego między stronami, a także okoliczność, że obie powódki są

emerytkami.

W

zażaleniu na to postanowienie strona pozwana wniosła

o zmianę

rozstrzygnięcia i zasądzenie na jej rzecz kwoty 5.400 złotych lub o uchylenie

zaskarżonego orzeczenia i przekazanie Sądowi drugiej instancji sprawy do ponownego

rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Przepis art. 102 k.p.c., zastosowany przez Sąd Apelacyjny w związku z art. 391 §

1 k.p.c., ma charakter dyskrecjonalny. Wprawdzie kwestia trafności jego zastosowania,

co do zasady, może być objęta kontrolą Sądu wyższego rzędu, niemniej jednak

ewentualna zmiana zaskarżonego orzeczenia o kosztach powinna być jednak w takim

wypadku wyjątkowa. Sąd Najwyższy nie dopatrzył się w okolicznościach sprawy sytuacji

wyjątkowej, wymagającej jego ingerencji, dlatego też należało orzec, jak w sentencji (art.

386 § 1 w zw. z art. 3941 § 3, art. 39821 i art. 397 § 2 k.p.c.).