I CZ 48/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 48/08

POSTANOWIENIE

Dnia 13 czerwca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący)

SSN Józef Frąckowiak

SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku J. M.

przy uczestnictwie Miasta W., B.(…) S.A. w W., A. C., M. K., D. K., P. M. i in.

o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 czerwca 2008 r.,

zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 21

stycznia 2008 r., sygn. akt V Ca (…),

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w W. postanowieniem z dnia 21 stycznia 2008 r. odrzucił apelację

wnioskodawczyni J. M. od postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 30

października 2006 r. W uzasadnieniu wskazał, że skarżąca została zobowiązana przez

Sąd pierwszej instancji do usunięcia braków formalnych apelacji przez przedstawienie

zarzutów wobec kwestionowanego orzeczenia i ich uzasadnienia. W ocenie Sądu

Okręgowego, skarżąca nie usunęła powyższych braków formalnych apelacji, albowiem

w piśmie procesowym z dnia 8 lutego 2007 r. nie zostały sformułowane zarzuty apelacji

ani

ich

uzasadnienie.

W

konsekwencji

Sąd

Okręgowy

uznał,

że apelacja

wnioskodawczyni, z uwagi na istniejące i nie usunięte braki formalne, nie może zostać

poddana merytorycznej ocenie przez sąd odwoławczy.

Wnioskodawczyni w zażaleniu na powyższe postanowienie zarzuciła Sądowi

Okręgowemu obrazę art. 368 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. oraz art. 373 k.p.c. w

zw. z art. 370 k.p.c. przez błędną interpretacje i niewłaściwe zastosowanie. W konkluzji

wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zarzutem apelacji jest twierdzenie, że wyrok sądu pierwszej instancji jest wadliwy,

przy czym jego wadliwość może wynikać z błędnego ustalenia stanu faktycznego,

obrazy przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, przez błędną ich

wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Skarżący nie ma jednak obowiązku powołania

w apelacji przepisów, które doznały naruszenia. Wystarczy, że zarzut swój sformułuje w

sposób jednoznacznie określający jego stanowisko w kwestii budzącej jego sprzeciw.

Apelacja nie jest bowiem środkiem tak sformalizowanym jak np. skarga kasacyjna, która

wymaga przytoczenia podstaw, a w ich ramach wskazania konkretnych przepisów, które

zdaniem skarżącego zostały naruszone. W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla

się, że zarzut apelacyjny może wynikać pośrednio z treści apelacji, zaś sąd apelacyjny

nie jest związany zarzutami podniesionymi w apelacji, a jedynie jej wnioskami (art. 378 §

1 k.p.c.). W postępowaniu apelacyjnym bowiem sąd rozpoznaje sprawę w pełnym

zakresie i o treści rozstrzygnięcia, jego podstawie faktycznej i prawnej, decydują

ustalenia poczynione w tym postępowaniu (zob. postanowienie Sąd Najwyższy z dnia

28 stycznia 2005 r., III UZ 29/04, OSNP 2005, Nr 11, poz. 165; postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 30 czerwca 2006 r., V CZ 48/06, niepubl.).

W niniejszej sprawie skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków

formalnych apelacji przez wskazanie zarzutów i ich uzasadnienie, na co odpowiedziała

pismem procesowym z dnia 8 lutego 2007 r. Z treści tegoż pisma jednoznacznie wynika,

że wnioskodawczyni jest niezadowolona z rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji.

Wnioskodawczyni powołała się na następstwo prawne po zmarłym mężu, na fakt że

zmarły „był użytkownikiem i miał pełne prawa do zasiedzenia spornej nieruchomości”.

Należy więc uznać, że warunki formalne apelacji w minimalnym zakresie zostały

spełnione, a Sąd Okręgowy podszedł do ich oceny zbyt rygorystycznie.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 39815 § 1 w zw. z

art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji.