I CZ 47/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 47/09

POSTANOWIENIE

Dnia 23 września 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie z powództwa C.Ż.

przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Dyrektora Izby Celnej

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 23 września 2009 r.,

zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. akt [,,,],

oddala zażalenie, nie obciążając powódki kosztami

postępowania zażaleniowego przed Sądem Najwyższym na

rzecz strony pozwanej.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30.11.2006 r. Sąd Apelacyjny w

sprawie z powództwa C.Ż. przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez

Dyrektora Izby Celnej oddalił wniosek powódki o przywrócenie terminu do złożenia

wniosku o doręczenie uzasadnienia wyroku tego Sądu z uzasadnieniem oraz

odrzucił wniosek o doręczenie uzasadnienia. W uzasadnieniu postanowienia

podniósł, że powódka nie wykazała dostatecznie, że nie ponosi winy w uchybieniu

terminu, a działania jej pełnomocnika procesowego z urzędu, jak wynika z

utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego, mają bezpośredni skutek dla działań

strony. Skoro więc pełnomocnik powódki uchybił temu terminowi konieczne było

wykazanie, że nie ponosi on winy w uchybieniu. Powódka jednak tego nie uczyniła.

W zażaleniu na to postanowienie powódka wniosła o jego uchylenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Za trafną należy uznać

argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, że w sytuacji,

w której stronę reprezentuje profesjonalny pełnomocnik procesowy wszelkie

czynności i działania

podejmowane przez pełnomocnika

odnoszą

skutek

bezpośrednio dla strony. W związku z tym wina pełnomocnika jest równoznaczna

z winą samej strony i w razie wniosku o przywrócenie terminu konieczne jest

wykazanie, że w działaniu pełnomocnika nie można dopatrzyć się działania

zawinionego. Tymczasem powódka stara się wykazać, że ze względu na

niepoinformowanie jej przez pełnomocnika o zapadłym orzeczeniu nie ponosi

własnej winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o doręczenie wyroku Sądu

drugiej instancji z uzasadnieniem. Pogląd ten jest jednak nieuprawniony, gdyż

w sprawie za stronę działał pełnomocnik procesowy i to jego czynność została

dokonana z uchybieniem terminu. Zażalenie powódki nie wskazuje zaś w żadnym

stopniu na okoliczności mogące prowadzić do uznania, że działanie pełnomocnika

nie było zawinione.

Stwierdzić też należy, że chybiony także jest zarzut, iż pełnomocnik z urzędu,

ustanowiony w toku postępowania, nie miał umocowania do wystąpienia

z wnioskiem o doręczenie mu odpisu wyroku z uzasadnieniem, ponieważ jest to

rzekomo czynność dokonana już w trakcie postępowania kasacyjnego, a na to

postępowanie nie rozciąga się udzielone pełnomocnictwo w toku sprawy. Należy

bowiem podzielić pogląd wyrażony w orzecznictwie Sądu Najwyższego, że wniosek

o doręczenie orzeczenia sądu drugiej instancji wraz z uzasadnieniem złożony na

podstawie art. 387 § 3 k.p.c. nie jest czynnością procesową związaną

z postępowaniem przed Sądem Najwyższym (por. post. SN z 15.05.2006 r., III UZ

6/06, OSNP 2007, nr 11-12, poz. 174).

Wobec tego zażalenie podlegało oddaleniu (art. 394 1 § 3 k.p.c. w zw. z art.

39814 k.p.c.).

Sąd Najwyższy postanowił nie obciążać powódki kosztami postępowania na

podstawie art. 102 w zw. z art. 391 § 2 w zw. z art. 39821 k.p.c.