I CZ 45/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 45/11

POSTANOWIENIE

Dnia 21 czerwca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa K. N. i Wspólnicy Spółki Jawnej

przeciwko Carrefour Polska Spółce z o.o. w Warszawie

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 21 czerwca 2011 r.,

zażalenia strony powodowej na postanowienie

Sądu Apelacyjnego

z dnia 28 lutego 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 28 lutego 2011 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

kasacyjną powódki K. N. i Wspólnicy sp. j. w uzasadnieniu wskazując, że Sąd

Apelacyjny oddalił wniosek powódki o zwolnienie od opłaty od skargi kasacyjnej,

doręczył to postanowienie pełnomocnikowi powódki, a wobec nieopłacenia skargi

odrzucił ją. Sąd powołał się art. 112 ust. 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych (t. j. Dz. U. z 2010 r., nr 90, poz. 594 z późn. zm.)

przyjmując, że skoro wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych złożony przed

upływem terminu do opłacenia pisma został oddalony, to tygodniowy termin do

opłacenia pisma biegnie od dnia doręczenia stronie reprezentowanej przez

pełnomocnika profesjonalnego odpisu postanowienia oddalającego wniosek (art.

112 ust. 2 u.k.s.c. nie stosuje się).

Powódka zaskarżyła zażaleniem powyższe postanowienie wnosząc o jego

uchylenie w całości i zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 112

§ 2 i 3 u.k.s.c. oraz art. 3986 § 2 k.p.c. polegające na nieuzasadnionym odrzuceniu

skargi kasacyjnej jako nienależycie opłaconej, wynikającym z wadliwego przyjęcia,

że strona reprezentowana przez radcę prawnego ma obowiązek uiścić opłatę

sądową od skargi kasacyjnej po oddaleniu wniosku o zwolnienie od kosztów

sądowych bez uprzedniego wezwania do uiszczenia tej opłaty, mimo że powinna

być do tego wezwana.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 112 ust. 3 u.k.s.c., jeżeli pismo podlegające opłacie

w wysokości stałej lub stosunkowej obliczonej od wskazanej przez stronę wartości

przedmiotu sporu lub wartości przedmiotu zaskarżenia, zostało wniesione przez

adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego i wniosek o zwolnienie od

kosztów sądowych złożony przed upływem terminu do opłacenia pisma został

oddalony, tygodniowy termin do opłacenia pisma biegnie od dnia doręczenia stronie

postanowienia, a gdy postanowienie zostało wydane na posiedzeniu jawnym – od

dnia jego ogłoszenia. Nie znajduje zastosowania zasada uregulowana w ust. 2

powołanego przepisu, w myśl której przewodniczący wzywa stronę do opłacenia

złożonego pisma, na podstawie art. 130 k.p.c., jeżeli wniosek o zwolnienie od

kosztów sądowych zgłoszony przed upływem terminu do opłacenia pisma został

prawomocnie oddalony (postanowienie SN z dnia 13 stycznia 2011 r., sygn. akt

III CZ 70/10, nie publ.). Wniosek powódki o zwolnienie od kosztów sądowych

został prawomocnie oddalony postanowieniem z dnia 27 stycznia 2011 r., którego

odpis został doręczony w dniu 3 lutego 2011 r. pełnomocnikowi powódki będącemu

radcą prawnym, więc strona zobowiązana była uiścić opłatę od skargi kasacyjnej

do dnia 10 lutego 2011 r., czego nie dopełniła. Prowadzi to do wniosku, że Sąd

Apelacyjny zasadnie odrzucił skargę kasacyjną z powodu jej nieopłacenia.

Na marginesie należy wskazać, że powołana przez skarżącą uchwała Sądu

Najwyższego z dnia 15 czerwca 2010 r. (sygn. akt II UZP 4/10, OSNP 2011, nr 3 –

4, poz. 38), zgodnie z którą „nieopłacona skarga kasacyjna złożona przez adwokata

lub radcę prawnego po wejściu w życie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie

ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U.

Nr 234, poz. 1571) podlega odrzuceniu w razie niewykonania zarządzenia

wzywającego do opłacenia skargi (art. 3986 § 2 k.p.c. w związku z art. 130 § 1

k.p.c.)” nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż nie dotyczy sytuacji,

w której strona wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych w postępowaniu

kasacyjnym.

Wobec powyższego, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.,

Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

md