I CZ 43/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I CZ 43/08

POSTANOWIENIE

Dnia 4 lipca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jan Górowski

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie z powództwa B. B.

przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Ministra Skarbu Państwa

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 lipca 2008 r.,

zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 25 marca 2008 r., sygn.

akt I ACa (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 marca 2008 r. Sąd Apelacyjny odrzucił

skargę kasacyjną powódki. W uzasadnieniu wskazał, że wniesiona skarga nie zawiera

elementu konstrukcyjnego w postaci uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej

do rozpoznania.

W zażaleniu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek

o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie. Spełnienie tego wymagania polega

na wskazaniu, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne lub, że istnieje

potrzeba

wykładni

przepisów

prawnych

budzących

poważne

wątpliwości

lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów lub, że zachodzi nieważność

postępowania lub, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Ponadto, w

uzasadnieniu wniosku należy przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną

wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania (por. post. SN z 25 maja 2007 r., I CZ 65/07, post. SN z 29

września 2006 r., I CSK 304/06). Skarżąca nie zamieściła tymczasem w skardze

kasacyjnej uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Nie można zgodzić się z twierdzeniem, że uzasadnienie wniosku o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania może być ograniczone do wskazania, że zachodzi

potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości, bez jednoczesnego

powołania w czym skarżący upatruje takiej potrzeby. Nie można natomiast uzasadnienia

tego poszukiwać w uzasadnieniu podstaw kasacyjnych. Ustawodawca wyraźnie

odróżnia w treści art. 3984 § 1 k.p.c. obowiązek przytoczenia podstaw kasacyjnych oraz

ich uzasadnienia od wskazania wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania skargi

kasacyjnej i jego uzasadnienia. Wynika to z całkiem odrębnych funkcji pełnionych przez

te elementy skargi. Nie jest więc dopuszczalne utożsamianie tych elementów

konstrukcyjnych. Ponadto wymaganie w postaci należytego uzasadnienia wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ma zasadnicze znaczenie z punktu widzenia

przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania przewidzianych w art. 398 9 § 1

k.p.c.

Tymczasem skarżąca ograniczyła się do stwierdzenia, że zachodzi potrzeba

wykładni art. 415 k.c. i art. 77 ust. 1 Konstytucji RP „w sytuacji nowej regulacji

wprowadzonej ustawą z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu

pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej”.

Sformułowanie to nie może być uznane za należyte uzasadnienie wniosku o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Skarga kasacyjna niezawierająca któregokolwiek z elementów konstrukcyjnych

wymienionych w art. 3984 § 1 k.p.c. dotknięta jest nieusuwalnym brakiem skutkującym

jej odrzuceniem w myśl art. 3986 k.p.c.

W tej sytuacji Sąd Najwyższy oddalił zażalenie powódki jako nieuzasadnione (art.

3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c.).